“ในทันทีที่พวกข้าออกจากเขาโรคานั้น พวกข้ากับถูกพบเจอกับไอ้พวกลาดตระเวน”
“และเพื่อให้มีโอกาสหลุดรอด พวกข้าทั้งห้าจึงได้แยกย้ายกันหลบหนี”
“นึกไม่ถึงว่าไอ้คนลาดตระเวนที่ไล่ล่าพวกข้าอยู่นั้นเป็นถึงมหาราชา แค่พวกมันจับตัวได้ พวกมันก็ฆ่าพวกข้าได้โดยไม่ต้องไต่ถาม”
“หลังจากหลบหนีหลบซ่อนอย่างหัวซุกหัวซุนอยู่สองสามปี ในที่สุดข้าก็ได้ยินมาว่านอกจากข้าแล้วไม่หลงเหลือผู้ใดอีก”
“และเพื่อให้อยู่รอด หลังจากนั้นอีกสองสามปี ข้าก็เปลี่ยนรูปลักษณ์และชื่อแซ่ไปอีกหลายหน จนในที่สุดก็ปักหลักได้ที่เมืองเฉินหลิวแห่งนี้”
“หลังจากที่ผ่านไปอีกสามสิบปี ไอ้แก่ผู้นี้ก็คิดว่าจะไม่ต้องเกี่ยวกับไอ้พวกวิหารศักดิ์สิทธิ์อีกต่อไปแล้ว”
“ใครจะไปคิดว่าเมื่อไม่กี่เดือนก่อน พวกมันจะเหยียบย่างมาที่นี่ และทำสิ่งที่ข้าเกินกว่าจะรับได้อีก”
“เฉินเฉียง ไอ้แก่คนนี้บอกเจ้าไว้เลยว่าตราบใดที่พวกมันยังคงอยู่ ไอ้แก่ผู้นี้จะหนทางแก้แค้นล้างอายในสิ่งพวกมันได้กระทำกับข้า”
