“วิหารศักดิ์สิทธิ์ มันเป็นชื่อที่ดูสูงส่ง แต่มันก็เป็นเพียงแค่เพราะชื่อของมัน”
“ย้อนกลับไป ไอ้แก่ผู้นี้ตอนยังหนุ่มแน่นเฉกเช่นเจ้า เคยคิดหาวิธีลัดทางเพื่อจะเป็นส่วนหนึ่งของพวกมัน ต่อให้ข้าต้องเหลาหัวให้แหลมเพื่อทะลวงไปถึงที่ที่พวกมันอยู่ได้ ในตอนนั้นข้าก็ยินดีที่จะทำ”
“เฉินเฉียง เจ้าเองก็คงจะรู้ว่าทางเดียวที่จะเข้าเป็นส่วนหนึ่งของพวกมันได้ก็คือต้องผ่านสำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้าเท่านั้น”
“แต่เจ้าคงไม่รู้ว่ายังมีอีกสองช่องทางจากสำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้า ที่จะเข้าร่วมกับวิหารศักดิ์สิทธิ์ได้”
“หนึ่งคือการถูกรับเลือกจากวิหารศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งนี่เป็นวิธีที่คนทั่วไปนั้นรับรู้”
“แต่ก็ยังมีอีกทางหนึ่งคือตรงไปยังกำแพงแสงศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ห่างจากเมืองเฉินหลิวนี้ไปห้าพันกิโลเมตรทางทิศตะวันออกของเมืองนี้ และรับใช้พวกมันห้าปี”
กำแพงแสงศักดิ์สิทธิ์…เหรอ
เฉินเฉียงกลอกตาขึ้นมาพลางนึกเข้าใจถึงสถานที่ที่ถูกกล่าวถึงในทันที มันคงเป็นกำแพงเขตแดนที่วิหารศักดิ์สิทธิ์พยายามทะลวงข้ามไปตอนที่เขาได้เข้ามายังโลกปีศาจแห่งนี้
