“ตอนนั้นข้าได้ยินมาว่าที่โลกใบนั้นมีเคล็ดวิชาการบ่มเพาะที่มากมายอย่างนับไม่ถ้วน พร้อมกับพลังฟ้าดินที่เปี่ยมล้น”
“นึกไม่ถึงว่าห้าปีต่อมา นอกจากกำแพงนั้นจะไม่ปริแม้แต่รอย แต่กระนั้น ระดับการบ่มเพาะของพวกข้าก็ยกระดับขึ้นมาจากระดับนายพลกลายเป็นระดับราชา”
เมื่อเล่ามาถึงตอนนี้ หลิวฉิงหยุนก็ได้หัวเราะในความโง่งมของตนเอง โดยไม่ได้สังเกตเลยสักนิดว่าแม้แต่เฉินเฉียงเองก็อยากจะหัวเราะตามแต่ก็กลั้นไว้อยากเต็มที่
โลกอ่ะนะคือสรวงสวรรค์
หากผู้คนบนโลกได้เหยียบย่างเข้ามาที่นี่ เขาบอกได้เลยว่าผู้คนบนโลกจะไม่คิดที่จะกลับไปอีกเลยสักคนเดียว
บางคนก็เป็นเช่นนี้ ต่างก็คิดว่าที่ด้านหลังพระจันทร์ที่กลมมนนั้นเต็มได้ด้วยป่าที่สวยงามพร้อมอากาศที่รื่นรมย์ แต่ในความเป็นจริงแล้วนั้น ที่ที่พวกเขาอยู่นั้นคือดินแดนแสนสุขอยู่แล้ว แต่กระนั้นก็ยังขวนขวายหาดินแดนที่สุขสมบูรณ์กว่าเสียอย่างนั้น และก็หาวิธีการต่างๆไปยังดินแดนในจินตนาการไม่ว่าจะเป็นโลกในกระจก ทุ่งดอกไม้ ด้านหลังดวงจันทร์ หรือแม้แต่นรกแบบโลกของเขา
“ถึงแม้ว่าข้าจะเสียเวลาอยู่ที่นั่นถึงห้าปี”
