แต่สัตว์ปีศาจนี้แตกต่างออกไป พวกมันเกิดมาเพื่อทำลายล้าง เพียงแค่มันได้กลิ่นเลือด พวกมันก็พร้อมที่จะฆ่าฟันอย่างไม่เกรงกลัว
กับคนที่ยิ่งเกี่ยวกับไอ้ตัวพันธุ์นี้และยอมตกเป็นข้าทาสของพวกมันจะถือเป็นคนอยู่อีกได้ยังไง
ในขณะที่เฉินเฉียงกำลังคิดอยู่นี้ หลิวฉิงหยุนก็ได้ทุบโต๊ะตรงหน้าจนแตกแยกออกเป็นชิ้นๆ
“ถึงแม้ไอ้แก่คนนี้จะไม่ใช่คนดีและไม่ได้ก่อเรื่องดีอะไรไว้เลย แต่วันคืนที่อยู่ในกองโจรหมาป่านั้น ข้า ไม่เคยลืมเลือนไปได้”
“เฉินเฉียง เจ้ารู้อะไรรึเปล่า ในตอนนั้นพวกข้าทำหยาบช้าสามานย์มากมายได้อย่างหน้าตาเฉยเพียงแค่ไอ้พวกกองโจรหมาป่านั่นสั่งพวกข้ามา”
“เมื่อพวกอาชญากรไม่เพียงพอ พวกข้าทำถึงขนาดไปรวบรวมเกณฑ์คนด้วยปล้นชิงหมู่บ้านธรรมดาเพียงเพื่อจะมาเติมเต็มทาสโลหิตให้เพียงพอต่อการใช้งานของผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตเพียงเท่านั้น นี่ทำให้แม้แต่ข้าผู้ทำตัวเลวทรามอยู่เป็นนิจก็ยังนึกเกลียดตัวเอง”
