เจิ้งฮูเชิงที่ใบหน้ายับย่นราวก้นหมาที่ถูกทุบตีซ้ำไปซ้ำมาได้รีบยืนขึ้นมาและพูดออกไปด้วยเสียงอันดังลั่น “พวกเราไม่ได้มาเล่นแสดงกลโชว์ความสามารถกันนะเว้ย”
“….เอ่ออออ เจ้าเด็กฝางต้าไจ๋นั้นเป็นอะไรรึเปล่าถึงได้ลงไปกองอย่างนั้นน่ะ”
ถึงแม้ผอ.ฉีจะไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น แต่เขาก็ทำได้เพียงสั่งให้เปิดกำแพงลานประลองออกได้เพียงเท่านั้นถึงจะรู้เรื่องรู้ราว
ฉินหมิงเองเมื่อได้เปิดกำแพงล้อมลานประลองเอาไว้ออก เขาก็ได้ถามออกไป “เฉินเฉียง เจ้าสองคนทำอะไรกัน นี่เจ้าคิดจะประลองกันอยู่รึเปล่าเนี่ย”
เฉินเฉียงเป่าปากไปอีกหนึ่งทีแล้วพูดออกมา “ผู้อาวุโสฉิน ท่านควรจะถามเขานะนั่น ไม่ใช่ข้า”
ในทันทีที่เห็นว่ากำแพงล้อมลานประลองเปิดออก แรงกดดันที่หนักอึ้งที่กดลงบนไหล่ของเขาก่อนหน้านี้ก็ได้หายไป นี่ทำให้เขาสามารถหายใจได้ เขาหายใจอย่างหนักหน่วงแล้วรีบพูดออกมาอย่างกระวีกระวาด
“ไม่เอาแล้ว ข้ายอมแพ้ ข้าขอยอมแพ้”
เพียงฝางต้าไจ๋ได้พูดออกมา ผู้คนที่กำลังรับชมต่างก็โหวกเหวกโวยวายในทันที
สิ่งที่เกิดขึ้นในลานประลองเมื่อครู่
หาได้มีคนรับรู้ไม่
อย่างไรก็ตาม ผลการต่อสู้นั้นได้สรุปออกมาแล้ว
