ฝางต้าไจ๋ได้คุกเข่าคำนับยอมรับความพ่ายแพ้ เฉินเฉียงชนะได้โดยไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย
บนที่นั่งผู้ทรงเกียรติ เจิ้งฮูเชิงตัวสั่นราวกับเจ้าเข้าด้วยความโกรธา เขาชี้ไปที่ฝางต้าไจ๋แล้วคำรามลั่น “ไอ้ตัวไร้ประโยชน์ คนเช่นเจ้าเนี่ยนะคิดจะเหยียบย่างเข้าสำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้า ไหนล่ะผลงาน ไหนล่ะคุณสมบัติที่คู่ควร ถ้าทำตัวแบบนี้แล้วหวังจะให้ข้าส่งชื่อเจ้าไปรึ ฝันไปเหอะเอ็ง”
ฝางต้าไจ๋ในตอนนี้ได้ส่ายมือไปมาแล้วพูดออกไป “ตำแหน่งตัวแทนอะไรนั่นข้าไม่เอาแล้ว ข้าไม่อยากยุ่งกับมันแล้ว ข้ายอมแพ้แล้ว”
แม้จะโดนดุด่าไปชุดใหญ่ ฝางต้าไจ๋ก็ยังบอกยอมรับความพ่ายแพ้อย่างไม่หยุดพัก นี่ทำให้เจิ้งฮูเชิงนั้นไม่อาจทนรับได้อีกและสั่งใครบางคนให้ลากฝางต้าไจ๋ลงจากสนามไป
ส่วนเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในนั้น เขาคงจะรับรู้ได้หลังจากที่ฝางต้าไจ๋มีจิตใจที่สงบลงกว่านี้
หลิวฉิงหยุนเองในตอนนี้ก็ได้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่จะมองไปที่ผอ.ฉีปราดหนึ่งแล้วส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณไปหาเฉินเฉียง “เฉินเฉียงเอ้ย มาหาข้าหน่อย”
