ในเมื่อการประลองของเฉินเฉียงเสร็จสิ้น เขาเองก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อแล้วเหมือนกัน นี่จึงทำให้เขาหันไปยิ้มกับหยานเสวี่ยปราดหนึ่งก่อนจะจากไปพร้อมหลิวฉิงหยุน
เมื่อเฉินเฉียงจากไปแล้ว หยานเสวี่ยก็ไม่มีเหตุผลให้อยู่ต่อ เธอจึงออกจากข้างสนามประลองแล้วตรงกลับที่พักไป
หลังจากที่ที่พักของหลิวฉิงหยุนกระเจิดกระเจิงไปเพราะผู้อาวุโสแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ ในตอนนี้ ที่พักของเขาก็ได้ถูกต้องขึ้นใหม่ตรงจุดเดิมที่เคยมีอยู่
ภายในห้องของหลิวฉิงหยุน เฉินเฉียงและเขาได้นั่งลงและหันหน้าชนกัน
“เฉินเฉียง เกิดอะไรขึ้นกับฝางต้าไจ๋กัน”
“ทำไมไอ้เด็กนั่นถึงได้ขอยอมแพ้ต่อเจ้าไป”
เฉินเฉียงส่ายหัวไปมาราวกับผู้บริสุทธิ์แล้วตอบออกมาอย่างใสสื่อ “ข้าก็ไม่รู้ เขาอาจจะตื่นกลัวเกินไปตอนที่เห็นข้าสู้กับหลี่ฉิงเสียกระมัง จึงได้กลัวว่าข้าจะลงมือ”
“ไม่เอาน่า”
หลิวฉิงหยุนย่อมไม่เชื่อในคำอธิบายนี้ของเฉินเฉียง
“เฉินเฉียง บอกข้ามาดีกว่า เจ้านั้นใช้การโจมตีทางจิตวิญญาณใดไปกัน”
หลิวฉิงหยุนถามออกมาตรงๆ
เฉินเฉียงหัวเราะขึ้นมาเมื่อได้ยิน
