“ฮ่าฮ่าฮ่า ท่านผู้อาวุโสสูงสุด นั่นจะเป็นการโจมตีทางจิตวิญญาณไปได้ยังไง ข้าเองแค่ยืนเฉยๆนิ่งๆเพียงเท่านั้น ใครจะไปคิดว่าไอ้เด็กนั่นจะพุ่งตัวเข้ามาแล้วคุกเข่าให้ข้าแทน”
คำถามของหลิวฉิงหยุนนี้ทำให้เขารับรู้ได้ในทันทีว่าหลิวฉิงหยุนนั้นกำลังสงสัยเขา ไม่สิ อาจจะตัดสินใจไปแล้วด้วยซ้ำว่าเขานั้นเป็นคงลงมือทำให้หลิงฉางเชิงกลายเป็นคนโง่งมไป
อย่างไรก็ตาม ด้วยช่วงเวลาแบบนี้ เขาย่อมไม่ยอมรับในเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นเขาจะสามารถเข้าไปยังภาคกลางได้ยังไง
หลิวฉิงหยุนยังคงไม่ยอมแพ้ เขายืนขึ้นแล้วพูดออกมา “มันไม่ใช่เรื่องที่เพียงเจ้าไม่ยอมรับมันก็จะจบลงหรอกนะ เอาอย่างนี้ เจ้าลองใช้วิธีการที่เจ้าเล่นงานไอ้ขุนค้อนนั่นกับข้าดู ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าสามารถทำให้ข้าคุกเข่าลงได้รึเปล่า”
ช่างน่าตลกขบขันนัก
หากเป็นอื่น ด้วยพลังจิตระดับปกติแล้วนั้น อย่าหวังจะได้ทำอะไรหลิวฉิงหยุนได้เลย
อย่างไรก็ตาม กับเฉินเฉียงก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เขาสามารถสะกดข่มให้หลิวฉิงหยุนให้ลงไปกองกับพื้นได้ในทันทีเลยด้วยซ้ำ
แต่ก็แน่นอนว่าเฉินเฉียงย่อมไม่ทำแบบนี้
และเพื่อให้หลุดพ้นจากข้อสงสัย เฉินเฉียงจึงได้ยืนขึ้นมา
