บทที่ 104 ชุดไว้ทุกข์ (3)
“ไม่ดีแล้ว ค่ายกลผิดปกติไป!” เจ้าอาวาสวัดเต๋าสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก
สัญญาณของเครื่องมือที่ใช้ในการควบคุมและสังเกตการณ์ผิดปกติไป แม้แต่คนอื่น ๆ ก็สังเกตเห็นความผิดปกติ และต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์
“มีคนแทรกแซง พวกเรามองไม่เห็นสถานการณ์ของผู้เข้าแข่งขันเลย และติดต่อพวกเขาไม่ได้ด้วย!”
“หรือว่าเป็นกลุ่มนั้นที่ทำเรื่องนี้?”
“เร็วเข้า! ส่งคนไปแต่ละจุดของภารกิจ แล้วพาคนที่อยู่ข้างในออกมา จะต้องไม่มีใครเสียชีวิตเด็ดขาด!” หานคังผิงติดต่อคนให้ไปตามหาหานเสียวเสี่ยวทันที
ลมหนาวพัดผ่าน วัชพืชส่งเสียงกรอบแกรบ
เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาระแวดระวังของซูม่านม่าน เฝ่ยไป๋ลู่ก็ชี้ไปที่ชุดไว้ทุกข์บนตัว “เป็นพวกคุณที่เปลี่ยนชุดไว้ทุกข์ให้ฉันแล้วย้ายฉันมาที่นี่เหรอ?”
น้ำเสียงของเธอสงสัย แต่สีหน้ากลับสงบนิ่ง
“ใช่แล้ว! แล้วทำไมล่ะ?” ซูม่านม่านแสดงท่าทางแข็งกร้าว จ้องเฝ่ยไป๋ลู่เขม็ง “พวกคุณเป็นคนนอก ไม่รู้หรือไงว่าพวกเราปิดหมู่บ้านไม่ให้เข้า?”
“บุกเข้ามาโดยพลการ เราไม่เพียงต้องพยายามช่วยชีวิตพวกคุณ แต่หลังจากช่วยชีวิตแล้วคุณยังทำให้เราเดือดร้อนอีก บอกตรง ๆ นะ การโยนพวกคุณมาที่นี่คือการช่วยชีวิตคุณ!”
ปิดหมู่บ้านเหรอ?
ช่วยชีวิตคน?
ฟังจากน้ำเสียงของคนคนนี้แล้ว น่าจะไม่ใช่แค่เธอและกานว่างที่เข้ามาในช่วงที่หมู่บ้านปิด ยังมีคนอื่นอีก
ยิ่งไปกว่านั้นชาวบ้านกับคนนอกดูจะมีข้อพิพาทกันเล็กน้อย คนในห