เฉิงยี่ได้ก้มหัวลงอย่างช่วยไม่ได้และทำได้เพียงแค่หันหลังกลับ
“ผู้อาวุโสเฉิงยี่ โปรดรอก่อน”
ในตอนที่เฉิงยี่กำลังจะกลับไปยังที่ของตน เขาไม่คิดว่าจะถูกเฉินเฉียงเรียกตัวไว้
เฉิงยี่ได้หันไปด้วยสายตาที่ขุ่นเคืองจนราวกับจะพ่นไฟออกมาได้
“ไอ้หนู แกต้องการอะไรอีก”
“อ้อ ไม่มีอะไรหรอก” เฉินเฉียงพูดพลางลูบหัวเมิ่งน้อยที่กำลังยุ่งเหยิงอยู่แล้วพูดออกมาต่อ “ข้าเพียงจำได้ว่าก่อนการประลอง ท่านนั้นบอกว่าหากข้าชนะการต่อสู้นี้ได้ ท่านจะมอบแก่นวิญญาณให้ข้าสองก่อนไม่ใช่รึ”
“ด้วยการที่ท่านน่าจะอารมณ์ไม่ดีเพราะศิษย์รักของท่านจะตกตายไป จนทำให้ท่านหลงลืมคำพูดจาอันศักดิ์สิทธิ์ของตนไปเสียกระมัง”
“…… อืมมมม……เอาเป็นว่าข้าจะทำเป็นลืมคำของท่านที่ลั่นออกมาก่อนหน้านี้ไปให้ก็แล้วกันนะ ”
“คิดซะว่าข้าพูดลอยๆไปก็พอ”
“แก…..” เฉิงยี่ในตอนนี้ราวกับจะระเบิดความโกรธเกรี้ยวออกมา
ด้วยการที่เขานั้นเป็นผู้อาวุโสสูงสุดที่สูงส่งของสำนักเต๋า แล้วทำไมเขาจะต้องขี้เหนียวกับอีแค่แก่นวิญญาณเพียงสองก้อน
แต่มันเป็นเพราะเขาหลงลืมมันไปเพราะเขากำลังเสียใจกับการจากไปของศิษย์รักของเขาจริงๆ
