ยังไม่รวมถึงที่ว่าเขานั้นไม่คิดว่าเฉินเฉียงนั้นจะรอดออกมาได้ง่ายๆแบบนี้อีก
แต่ในเมื่อเขานั้นถูกผู้น้อยเช่นนี้ทวงถามเรื่องนี้ต่อหน้าสาธารณชน เพียงแค่นี้ก็ทำให้เขาเสียหน้ามากมายอยู่แล้ว หากเขายังไม่ยอมให้แก่นวิญญาณไปอีกล่ะก็…….นี่มันช่างไม่ยุติธรรมกับเขาเลยสักนิด
แต่หลิวฉิงหยุนนั้นกับแสดงออกมาถึงความลิงโลดอย่างเห็นได้ชัด
ไม่เพียงทักษะของเฉินเฉียงจะสูงล้ำเกินกว่าที่เขาคิดว่า เฉินเฉียงยังช่วยเขาล้างอายได้อย่างนับครั้งไม่ถ้วน ย่อมเป็นธรรมดาที่เขาต้องรู้สึกดีขึ้นยิ่งกว่าเดิม
“เฉินเฉียง หากผู้อาวุโสเฉิงนั้นไม่พร้อมที่จะมอบแก่นวิญญาณให้เจ้าล่ะก็ ไม่เป็นไรหรอก ไอ้แก่ผู้นี้จะมอบมันให้เจ้าเอง ไม่สิ เดี๋ยวข้ามอบแก่นวิญญาณให้เจ้าห้าก้อนเลยแล้วกัน”
เฉิงยี่ที่ได้ยินก็แสดงความเดือดดาลออกมาผ่านทางสีหน้าจนทุกคนเห็นกันหมดสิ้น เขามองไปที่หลิวฉิงหยุนด้วยสายตาที่เย็นชาก่อนจะพูดออกไป “พี่หลิว เรื่องนี้คงไม่ต้องรบกวนท่าน กับอีแค่แก่นวิญญาณสองก้อน ไอ้แก่คนนี้ย่อมมีปัญญาที่จะมอบให้”
เมื่อพูดจบ เฉิงยี่ได้นำแก่นวิญญาณออกมาสองก้อนจากแหวนเก็บของของตน แล้วปาไปให้เฉินเฉียง
