เหตุผลที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นมาในสำนักเต๋าใต้บาดาลนี้ นั่นก็เพราะพวกเขาไม่ได้รับรู้เรื่องราวอันใดก่อนหน้ามา ไม่รู้แม้กระทั่งว่าเฉินเฉียงคือใคร และไม่ได้เห็นวี่แววที่จะเกิดเรื่องแบบนี้มาก่อนหน้าด้วยซ้ำ
ที่ภายในลานประลอง เฉินเฉียงที่อุ้มเมิ่งน้อยอยู่นั้น เขาเองก็ทำท่ามันแต่หยอกเอินเล่นกับเมิ่งน้อยโดยไม่แยแสหลี่ฉิงที่อยู่ตรงหน้าแม้แต่น้อย
“หึหึหึ เฉินเฉียง ข้ารู้ว่าระดับการบ่มเพาะของแกนั้นมันสูงล้ำ แต่มันก็เพียงแค่เท่านั้น”
“ภายใต้เขตแดนนี้คือโลกของข้า”
“ต่อให้แกจะสำนึกเสียใจตอนนี้ มันก็สายเกินไปแล้ว”
“แต่เห็นแก่ความกล้าของแก วันนี้ข้าจะให้โอกาสแกบอกข้ามาว่าเจ้ามีสิ่งใดจะพูดก่อนตาย”
ใช่แล้ว
ในสายตาของหลี่ฉิงนั้น ชีวิตของเฉินเฉียงเป็นสิ่งที่เขาจะช่วงชิงไปเมื่อไหร่ก็ได้
แต่การฆ่าอีกฝ่ายอย่างง่ายดายนั้นมันก็ไร้ค่าจนเกินไป
นั่นก็เพราะเขาต้องใช้เวลารอเหตุการณ์ในวันนี้มาถึงสามเดือน
หากเขาปล่อยให้เฉินเฉียงตกตายไปโดยง่าย มันก็ไม่ได้สมกับเวลาที่เขาต้องรอคอยแต่อย่างใด
อย่างน้อยๆ เขาจะทำให้เฉินเฉียงรับรู้ความรู้สึกของคนที่ค่อยๆตกตายลงอย่างช้าๆ
