อย่างไรก็ตาม เมื่อหลี่ฉิงพูดจบลงไป เขาก็พบว่าเฉินเฉียงไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย แม้แต่ร่องรอยแห่งความหวาดหวั่นที่เขาอยากจะเห็นก็ไม่มีแม้แต่น้อย
“คำพูดสุดท้ายหรือ” เฉินเฉียงเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะพูดอย่างไม่ไยดี “ข้าไม่ใช่ผู้ที่ต้องเอ่ยคำไร้ค่าเช่นนั้นหรอก”
“เอาจริงๆนะ ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะแกเสนอหน้ามาให้ข้าเห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้าเองก็คงจะไม่ได้จดจำชื่อของแกได้เลยด้วยซ้ำ”
“แต่ก็อีกล่ะนะ ในเมื่อแกคิดรนหาที่ตาย ข้าเองก็จะสนองตอบเจ้า และจะช่วยให้เจ้าไปพูดคุยแลกเปลี่ยนความโกรธแค้นกับน้องชายตัวน้อยๆที่แสนด้อยค่าของเจ้าในนรกโลกันตร์”
เมื่อได้ยินแบบนี้ มุมปากของหลี่ฉิงกระตุกอย่างไม่หยุด ก่อนจะถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลึก “แกหมายความว่ายังไง หรือว่าแกจะได้เห็นน้องชายข้าตายต่อหน้า”
“โอ้ ไม่ไม่ไม่ อย่าได้เข้าใจผิดไปเป็นแบบนั้น ข้าไม่ได้เห็นน้องชายตัวน้อยกระจ้อยร่อยของเจ้าตกตายหรอก แต่เป็นเพราะข้าผู้นี้เป็นคนฆ่ามันเองกับมือ อ้อ แน่นอนว่าก่อนหน้าที่จะฆ่ามัน ข้ายังได้ฆ่าหลิวเซียงกับไอ้อะไรสักอย่างของสำนักเต๋าใต้บาดาลไปด้วยเช่นกัน”
