เมื่อเห็นใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของหลี่ฉิงแล้วนั้น เฉินเฉียงก็ได้เติมเชื้อไฟเข้าไปอีกนิดหน่อย “ข้าบอกตรงๆเลยนะ ไอ้หุ่นเชิดโลหิตของน้องชายแกมันกระจอกงอกง่อยจริงๆ รู้สึกว่าไอ้ตัวนั้นมันจะไม่มีกระดูกด้วยนี่ แต่ข้าก็บอกได้ว่าเมื่อนำเอาตัวนั้นมาเทียบกับงูน้อยของเจ้าแล้ว งูน้อยของเจ้ามันยังดูดีกว่ามากนัก”
ถึงแม้หลี่ฉิงจะรู้สึกสงสัยในคำพูดของเฉินเฉียงอยู่บ้าง แต่ในตอนนี้เมื่อเขาได้ยินเฉินเฉียงพูดถึงลักษณะของหุ่นเชิดโลหิตของน้องชายตนจากปากของเฉินเฉียงแล้ว ในตอนนี้ เขาไม่ได้มีความรู้สึกสงสัยใดอีก
สิ่งที่เขาสงสัยนั่นก็คือหากหลี่เฟิงปลดปล่อยหุ่นเชิดโลหิตของตนออกมาจริง เฉินเฉียงก็ไม่ควรจะรอดมาได้จนถึงตอนนี้
นอกเสียจากว่าเฉินเฉียงจะเป็นผู้สังหารน้องชายของเขาอย่างที่พูดออกมาจริงๆ
“เยี่ยม เฉินเฉียง ข้าไม่คิดเลยจริงๆว่าฆาตกรที่ข้ากำลังตามหาอยู่จะเป็นแก”
“ข้า หลี่ฉิง ขอสาบานว่าจะล้างแค้นให้น้องชายข้า”
“ในวันนี้แกต้องตายอย่างไร้ที่ฝัง”
เมื่อพูดจบ ท่าทางของหลี่เฉิงในตอนนี้ก็เปลี่ยนไปราวกับจะบ้าคลั่งพลางวางมือไปที่หน้าอกของตน ส่งให้งูพิษปีศาจพุ่งตรงไปยังเฉินเฉียงด้วยความเร็วประดุจประกายแสง
