ในมุมมองของทุกคนนั้น งูพิษปีศาจของหลี่ฉิงนั้นมีความรวดเร็วเทียบเท่าประกายแสง แต่สำหรับเฉินเฉียงแล้ว อย่างมากมันก็เป็นเพียงมดดำที่คลานได้ไวขึ้นมาหน่อย
ด้วยความเร็วของเขาที่สามารถทะลุทะลวงกำแพงเขตแดนนี้ออกไปได้โดยไม่มีใครรู้ตัวเลยด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับความเร็วของสัตว์ปีศาจระดับหนึ่ง
นี่จึงทำให้เมื่องูพิษปีศาจพุ่งตรงมา เขาทำเพียงยืนอุ้มเมิ่งน้อยอยู่เฉยๆ
ด้วยการที่เขานั้นดูดซับยาสลายเลือดไปแล้ว ทำให้ตัวเขานั้นไม่ได้รับผลจากบอลเลือดปีศาจอีกแต่อย่างใด แถมเขาเองยังยกระดับขอบเขตจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเขาได้แล้ว จึงเป็นธรรมดาที่เขาจะไม่เห็นหุ่นเชิดโลหิตตนนี้อยู่ในสายตา
อย่างไรก็ตาม ด้วยการที่งูพิษปีศาจตนนี้มีรูปลักษณ์ที่แปลกประหลาด ไหนจะไอ้หัวทรงสามเหลี่ยมที่หมุนวนได้นั่นอีก จึงเป็นธรรมดาที่เมื่อได้พบเห็นผู้คนก็ย่อมต้องหวาดหวั่น
ดังคำกล่าวที่ว่ากบจะไม่ขู่ แต่มันกัดไปเลย
นี่จึงทำให้เฉินเฉียงไม่คิดจะปล่อยให้งูพิษปีศาจตนนี้เข้าใกล้เขาแต่อย่างใด
แต่เพื่อไม่ให้ผอ.ฉีและหลิวฉิงหยุนเพ่งเล็งในตัวเขามากมาย เขาจึงเลือกที่จะไม่ใช้ขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้
