บทที่ 389 หุ่นเชิดโลหิตกลืนกิน
“ฮ่าฮ่าฮ่า ดีมาก ทำได้ดีมาก เหลิ่งเซิ่ง”
“กี่ปีกันแล้วนะเนี่ย ในที่สุด สำนักเต๋าของเราก็อยู่เหนือสำนักเต๋าดาวตกได้ ทำได้ดีจริงๆ”
ในทันทีที่เหลินเซิ่งเดินมาถึงจุดพักผู้แข่งขัน ศิษย์ภายในสำนักเต๋าใต้บาดาลต่างก็ส่งเสียงเชียร์กันอย่างดังลั่น
แม้แต่ศิษย์ในแผนกหุ่นเชิดโลหิตที่กระจัดกระจายตัวอยู่ก็ยังกู่ร้องออกมาด้วยความดีใจ
เทียบกับเสียงเชียร์ของสำนักเต๋าใต้บาดาลแล้ว ทางด้านสำนักเต๋าดาวตกนั้นกลับสงบนิ่งอย่างบอกไม่ถูก
ไม่เพียงพวกเขาจะไม่ได้โศกเศร้ากับหลิวเสี่ยวฟานที่ตกตายไปแล้ว ส่วนใหญ่ยังจ้องมองไปที่เหลิ่งเซิ่งอย่างดูแคลน
“ฮึ่ม ยอมจ่ายความรุ่งโรจน์และอนาคตของตนเพื่อชนะเนี่ยนะ มันเรียกว่าชัยชนะได้ยังไงกันวะ”
“หน้าไม่อาย ช่างน่ารังเกียจจนเหลือจะเอ่ย”
เมื่อพูดจบ หลี่ฉิงก็ได้เดินออกจากที่พักของผู้ลงแข่ง
บนที่นั่งของผู้ทรงเกียรติ ผอ.ฉีและเหล่าผู้อาวุโสของสำนักเต๋าใต้บาดาลไม่ได้แสดงท่าทียินดียินร้ายแต่อย่างใด แต่ใจของพวกเขานั้นกลับคิดไปต่างๆนานาโดยไม่อาจพูดออกมาได้
“พี่เจิ้ง ในตอนนี้การต่อสู้ของเหลิงเซิ่งได้จบลงแล้ว ให้ท่านเป็นตัดสินใจเรื่องของเขาแล้วกัน”
