หมาล่าเนื้อปีศาจนั้น เมื่อรู้ว่าตนเองไม่อาจจะทำอะไรได้แล้ว ขาทั้งสี่ของมันก็ตะเกียกตะกายไปทั่วพื้นเพื่อจะหาอะไรก็ได้ที่ทำให้มันสลัดหลุดไปจากสถานการณ์ของมันได้ แต่มันก็หาได้พบเจอสิ่งใดที่จะช่วยมันให้หลุดรอดออกไปได้ไม่
เมื่อเห็นหุ่นเชิดโลหิตของตนในตอนนี้ ทั่วทั้งร่างเริ่มเหือดแห้งจนราวกับตะเกียบ หลูอันก็เริ่มร้อนรนในทันที
หากหุ่นเชิดโลหิตของตนได้ตายลงไป เขานั้นก็ไม่ได้ต่างไปจากการรอคอยความตายเพียงเท่านั้น
และนี่ทำให้หลูอันเริ่มเคลื่อนไหว
แต่เขาเองก็ลืมไปว่าการกระทำของตนนั้น มันเป็นความผิดอย่างมหันต์
การต่อสู้ระหว่างผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตนั้น หากตัวผู้บ่มเพาะเข้าไปมีส่วนร่วม นั่นจะทำให้ชีวิตของคนผู้นั้นตกเป็นเป้าของสัตว์ปีศาจของฝ่ายตรงข้ามได้อย่างง่ายดาย และสามารถเสียชีวิตได้ในทันที
เมื่อเห็นฉากนี้ ผอ.ฉีและผู้อาวุโสคนอื่นของสำนักต่างก็ถอนลมหายใจออกมา พวกเขาไม่ได้มีความคิดที่จะดูอีกต่อไป
“มันจบแล้ว หลูอันเสร็จแน่นอน” หลิวฉิงหยุนส่ายหัวไปมาพลางถอดถอนลมหายใจ
อย่างที่คิด ตอนที่หลูอันพุ่งตรงไปยังสัตว์ปีศาจทั้งสองตน หลี่ฉิงก็ยิ้มร่าออกมาในทันใด
เร็วเกินกว่าจะคิดได้
