“แม้เลือดของเจ้านั้นจะไม่ได้ช่วยส่งเสริมข้าเท่าไหร่ แต่กับงูยักษ์ตนนี้ย่อมไม่ใช่สิ่งที่แย่สำหรับมัน”
“จะว่าไปไอ้ค้างคาวของแกก็ไม่เลวนะ งั้นข้าก็ขอเป็นของแถมให้งูยักษ์ของข้าก็แล้วกัน”
ภายใต้การโจมตีของงูปีศาจ เหลิ่งเซิ่งได้ถอยร่นไปจนชิดกำแพงสนามแล้ว ไม่มีที่ให้ถอยหนีอีกต่อไป
ในขณะเดียวกัน ท่าทางของหลิวเสี่ยวฟานนี้ได้ทำให้เหลิ่งเซิ่งมองกลับเขาไปด้วยสายตาที่เย็นชา
“โฮ่ โกรธข้ารึ เข้ามากัดข้าสิวะ”
เมื่อเห็นเหลิ่งเซิ่งไม่มีทางที่จะทำอะไรตนได้ ดวงตาของหลิวเสี่ยวฟานก็แสดงออกถึงความยั่วยุอย่างที่สุด ก่อนจะสั่งให้งูปีศาจยักษ์ของตนโจมตีเหลิ่งเซิ่งต่อไป
“อัยหยา….”
บนที่นั่งของผู้ทรงเกียรติ ผอ.ฉีอดไม่ได้ที่จะถอนลมหายใจพลางรู้สึกหมดหวังกับเหลิ่งเซิ่ง
แต่เดิมนั้น ศิษย์แผนกหุ่นเชิดโลหิตของสำนักเต๋าใต้บาดาลก็น้อยนิดอยู่แล้ว คนที่ดูอ่อนด้อยยังกล้าหาญที่จะสู้แทนสำนักทั้งๆที่คนอื่นๆกลับไม่กล้าที่จะทำ นี่ทำให้เขาอดเสียดายไม่ได้
เจิ้งฮูเชิงได้ยิ้มในทันทีเมื่อได้ยินแล้วพูดออกมา “ฮ่าฮ่าฮ่า พี่ฉี จะเศร้าไปไย”
“ทุกๆครั้งที่พวกเราประลองกัน นอกจากแผนกหุ่นเชิดโลหิตแล้ว แผนกอื่นข้าก็แพ้ท่านหมดเองนา”
