เมื่อได้ยินแบบนี้ ผอ.ฉีก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่เจิ้งฮูเชิงอย่างดุร้ายแล้วพูดออกมา “พี่เจิ้ง ถึงแม้ท่านจะพูดถูกต้อง แต่น้ำหนักของมันช่างแตกต่างกันยิ่งนัก”
“นั่นก็เพราะหลายปีที่ผ่านมานี้ ศิษย์ของสำนักข้าตกตายเพราะศิษย์สำนักท่านไปมากมาย”
เมื่อได้ยินผอ.ฉีพูดออกมา ฉินหมิงที่เป็นผู้อาวุโสระดับสองที่กำลังบรรยายการแข่งขันก็ได้พูดออกมา “ไม่จริงน่า เหลิ่งเซิ่งยังโจมตีสวนไปได้อีกรึ”
เจิ้งฮูเชิงและผอ.ฉีที่กำลังพูดจาเหน็บแนมกันไปมาเมื่อได้ยินก็รีบหันเข้าไปดูในเขตการประลอง และดั่งที่ได้ยินมา สถานการณ์ภายในได้เปลี่ยนไป
แต่เดิมทุกคนต่างก็คิดว่าเหลิ่งเซิ่งจะต้องพ่ายแพ้และตกตายอย่างไร้ที่ฝังอยู่ในนั้น แต่ตอนนี้ทุกคนเห็นว่าเหลิ่งเซิ่งได้แตะไปที่หน้าอกของตน
“ฮื้ม”
เมื่อหลิวเสี่ยวฟานเห็นฉากนี้ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังลั่น
“ฮ่าฮ่าฮ่า เหลิ่งเซิ่ง เจ้าคงไม่ได้มีสัตว์ปีศาจอีกตัวหรอกนะนั่น”
“หากเป็นเช่นนั้นจริง นายน้อยผู้นี้จะของยอมรับความพ่ายแพ้และคุกเข่าคำนับเจ้ามันตรงนี้เลย”
แน่นอนว่านี่เองก็เป็นเพียงคำพูดยั่วยุเพียงเท่านั้น
