ต่อให้คนที่ไม่เคยเดินอยู่บนเส้นทางการบ่มเพาะหุ่นเชิดโลหิตก็ยังรู้ดีว่าการบ่มเพาะหุ่นเชิดโลหิตนี้ ทั่วทั้งชีวิตจะสามารถฝังสัตว์ปีศาจไว้ในร่างได้เพียงหนึ่งเพียงเท่านั้น
แต่เพียงสิ้นคำพูดยั่วยุยียวนของหลิวเสี่ยวฟาน มีสิ่งหนึ่งที่ได้พุ่งออกมาจากหน้าอกของเหลิ่งเซิ่งโดยมันมีขนาดพอๆกับเขา
และก่อนที่ใครจะได้เห็นชัดว่ามันคือสิ่งใด งูปีศาจของหลิวเสี่ยวฟานก็ถูกจับเอาไว้ในทันที
อย่าว่าแต่คนอื่นๆเลย แม้แต่หลี่เสี่ยวฟานเองก็เห็นได้ว่าสิ่งที่ออกมาจากร่างของเหลิ่งเซิ่งเมื่อครู่นั้นคือ….คน
เมื่อเห็นฉากนี้ ศิษย์ภายในของสำนักเต๋าดาวตกต่างก็ตกตะลึงกันไปหมด
“ดูนั่น”
“ เหลิ่งเซิ่ง คนที่ออกมาจากอกเจ้ามันคือศิษย์ภายในของสำนักเต๋าดาวตกของพวกเราเติ้งเหวิ่นไคไม่ใช่เหรอ
“นั่นสิ มันคือเติ้งเหวิ่นไคจริงๆด้วย แต่ไม่ใช่ว่าเขาหายไปกว่าครึ่งปีตอนที่ออกไปสั่งสมประสบการณ์ไม่ใช่รึ”
“แล้วเขาไปอยู่กับเหลิ่งเซิ่งได้ยังไงกัน แถมยังร่วมมือกันโจมตีคนจากสำนักของตนอีก”
เจิ้งฮูเชิงที่นั่งอยู่บนที่นั่งผู้ทรงเกียรติก็ราวกับจะรับรู้อะไรบางอย่างได้ เขาจึงได้หันไปหาผอ.ฉีแล้วจ้องมองอย่างเย็นชา
