“หึหึหึ ไม่เลว ความโอหังนี้คือนิสัยประจำตัวของแผนกวิชายุทธของพวกเรา น่าเสียดายนักที่หมอนี่เลือกแผนกปรุงยา ช่างเสียของเลยจริงๆ”
เมื่อผอ.ฉีและหลิวฉิงหยุนได้ยินศิษย์แผนกวิชายุทธคนนี้พูดออกมาแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างดังลั่น
“หึหึหึ แผนกไหนก็ช่างมันปะไร ตราบใดที่ไอ้เด็กนี่ลงแข่งในนามศิษย์สำนัก มันก็เพียงพอที่จะทำให้สำนักเราได้รับชื่อเสียงมาแล้ว”
“ยิ่งไปกว่านั้นคือ ไอ้เด็กนี่พรุ่งนี้ก็ลงแข่งในนามศิษย์แผนกวิชายุทธไม่ใช่รึไงกัน”
เมื่อพูดจบ ทั้งสามก็ออกจากที่พักของเฉินเฉียงไป
ยังไงซะ ด้วยสถานะของเฉินเฉียงในตอนนี้ เขาเองก็ไม่ได้คิดจะจริงจังในการแข่งครั้งนี้สักเท่าไหร่นัก
ในมุมมองของผอ.ฉีและคนอื่นๆนั้น ยิ่งเฉินเฉียงแสดงออกมาอย่างวางท่าทางใหญ่โตมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งมีโอกาสชนะมากขึ้นเท่านั้น
นั่นก็เพราะทุกคนได้เห็นแล้วว่าเฉินเฉียงนั้นไม่เพียงจะยังหนุ่มแน่นและทำตัวสูงล้ำเหนือใคร เขายังเต็มไปด้วยความมั่นใจที่เต็มเปี่ยม
กับความมั่นใจเช่นนี้มันจะแสดงออกมาได้ก็ต่อเมื่อคนผู้นั้นแข็งแกร่งที่แท้จริง ไม่สามารถใช้การเสแสร้งแกล้งทำว่ามั่นใจได้
