“จริงด้วย แล้วคราวหน้า กัปตันก็อย่าได้ลืมพาน้องสะใภ้มาด้วยล่ะ อย่าได้ปล่อยนางทิ้งไว้คนเดียวในห้องอีก”
คนที่ทุกคนได้กล่าวถึงอยู่นี้ย่อมหมายถึงหยานเสวี่ย
ถึงแม้พวกเขานั้นจะชื่นชอบที่จะได้มองเห็นความสัมพันธ์อันดียิ่งระหว่างเฉินเฉียงและเว่ยฉิงเชินมาก่อนหน้านี้ก็ตาม นั่นก็เพราะเธอทำถึงขนาดที่ว่าจัดเตรียมห้องหอเอาไว้ด้วยตัวเอง
แต่หยานเสวี่ยเองนั้นกลับแตกต่างกันออกไป
สาวงามผู้นี้ไม่เคยยิ้มแย้มจนทำให้ทุกคนในกองกำลังรู้สึกไม่ค่อยดีกับเธอนัก แต่ยามที่เธออยู่ต่อหน้าเฉินเฉียง เธอนั้นทำตัวราวกับลูกแมวน้อยที่ตามติดเฉินเฉียงแจและไม่เคยคิดทิ้งเฉินเฉียงไปไหน
เรื่องนี้กองกำลังเทียนเว่ยต่างก็รู้ดีแก่ใจ
เฉินเฉียงเองก็รู้ว่าทุกคนนั้นต่างก็พูดเล่นกับเขาในเรื่องนี้ แต่การที่เขากลับไปยังโลกในครั้งนี้ก็ได้ทำให้หัวใจของเขาได้เปิดรับอีกครั้ง เขาจึงไม่ได้คิดปฏิเสธแต่อย่างใด
ในดินแดนที่แตกต่างนี้ ยามเมื่อกองกำลังเทียนเว่ยทุกคนได้กลับมาพบปะ หลังจากขจัดบรรยากาศที่ไม่พึงประสงค์ไปจนหมดสิ้น พวกเขาย่อมเลี้ยงฉลองกันยกใหญ่
