และนี่ทำให้เธอนั้นไม่กล้าไปพบเจอเว่ยฉิงเชินอีก
แม้เธออยากจะกลับไปพบเจอเว่ยฉิงเชินมากขนาดไหนก็ตามในฐานะผู้หญิงด้วยกัน
เธอรู้สึกว่าเป็นเพราะเธอที่เข้าไปขัดขวางคนทั้งคู่ จากที่ควรครองคู่กลับทำให้ทั้งสองต้องแยกจาก
นี่ทำให้เธอนั้นไม่รู้จริงๆว่าควรจะไปเผชิญหน้ากับเว่ยฉิงเชินยังไงดี แต่ที่แน่ๆ เธอมั่นใจว่าเว่ยฉิงเชินนั้นไม่อยากจะพบเธอแน่นอน
นี่ทำให้ ยามที่หยานเสวี่ยพบว่าเฉินเฉียงมาอยู่ในห้องแล้ว เธอจึงทำได้เพียงมองไปที่เขาโดยไม่พูดไม่จาเลยสักคำ
แต่เพียงเธอได้เห็นรอยยิ้มละไมของเฉินเฉียง นี่ทำให้เธอราวกับผ่อนคลายลงได้ น้ำตาสองสายก็ได้ไหลออกมาจากดวงตาอย่างหยุดไม่อยู่จนอาบแก้มของเธอไว้
เฉินเฉียงเดินไปตรงหน้าของหยานเสวี่ยด้วยใจที่เจ็บปวด เขายกมือของตนมาเช็ดคราบน้ำตาที่ไหลไม่หยุดของเธออย่างอ่อนโยน
“พอแล้วน่า เลิกร้องไห้ได้แล้ว”
ดูเหมือนว่าการที่เขาไม่พูดออกมาอย่างนี้จะดีกว่ากระมัง เพราะหลังจากที่เขาพูดไป น้ำตาของหยานเสวี่ยก็ไหลบ่ากว่าเดิม เธอร้องจนมีเสียงร้องไห้ออกมาด้วยซ้ำ
