หลังจากซบลงบนไหล่ของเฉินเฉียงและร้องไห้อยู่นาน ในที่สุด หยานเสวี่ยก็ได้เงยหน้าขึ้นมองพร้อมมองตรงไปที่ดวงตาของเฉินเฉียง ปากของเธอขยับเล็กน้อยโดยไม่มีคำพูด แต่ในที่สุดก็ได้พูดออกมา “นาง….นางเป็นยังไงบ้าง”
“นางเป็นยังไงบ้างเหรอ”
เฉินเฉียงเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงเหมือนกัน
เธอเองก็เหมือนกับหยานเสวี่ยที่ต่างก็อยู่ในภาวะที่ตกต่ำทางอารมณ์
หากยึดตามคำพูดของหลิวฉิง จิตใจของเว่ยฉิงเชินนั้นเกือบจะล่มสลายไปแล้วก็ว่าได้
ส่วนหยานเสวี่ยนั้น เธอเองก็ต้องข่มอารมณ์ตัวเองมานานกว่าจะสามารถแสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมาได้
แต่หลังจากที่เขาได้พบเจอกับฉิงเชินที่เขตแดนโลหิต ดูเหมือนจะดีขึ้นมาเล็กน้อย
อย่างน้อยๆเฉินเฉียงก็เชื่อว่าเป็นแบบนั้น
แน่นอนว่าเขาไม่อาจจะเข้าใจความรู้สึกที่แท้จริงของหยานเสวี่ยได้อย่างแน่นอน
เขาก็ไม่รู้ว่าเว่ยฉิงเชินนั้นไม่ได้แสดงออกมาให้เฉินเฉียงได้เห็น หรืออาจจะเป็นเพราะปล่อยวางได้แล้วจริงๆ กับเรื่องนี้เขาเองก็ไม่อาจรับรู้ได้เหมือนกัน
นี่จึงทำให้เขาหัวเราะออกมาก่อนที่จะมองไปยังหยานเสวี่ยอย่างจริงจังแล้วพูดออกมา “นางบอกว่าให้ข้าดูแลเจ้าให้ดีน่ะ”
