“ข้าเชื่อว่าในภายภาคหน้าพวกข้าทั้งสองจะได้รับการคัดเลือกจากสำนักเต๋านี้ให้เข้าภาคกลางอย่างแน่นอน ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”
“ฮี่ฮี่ฮี่ หากหนอนหนังสือยังได้รับการคัดเลือกจากสำนักเต๋า พวกข้าก็คงจะไม่มีปัญหาแต่อย่างใด”
หลางซานเอ๋อพูดออกมาด้วยรอยยิ้มเยาะบนใบหน้า
ถึงแม้คำพูดของหลานซางเอ๋อนั้นจะดูเหมือนจะเยาะเย้ยถากถาง แต่ความหมายที่แฝงอยู่นั้นกลับมากล้น
นั่นก็เพราะทั้งกองกำลังนั้น กลุ่มของหลิวไฮ่และหลูจี๋นั้นทรงพลังน้อยที่สุด หากทั้งสองยังมั่นใจซะขนาดนี้แล้วมีหรือที่คนในกองกำลังเทียนเว่ยกลุ่มอื่นจะเกิดปัญหาขึ้นได้
“ศิษย์พี่กัว แล้วทางพี่ล่ะ” เฉินเฉียงได้มองไปที่กัวเหลียงที่แสดงออกมาอย่างหดหู่อย่างสงสัย จึงใช้จังหวะนี้ในการถามไถ่
เมื่อกัวเหลียงได้ยิน เขาก็ทำจมูกฟุดฟิดก่อนจะปลดปล่อยคำพูดออกมาราวกับจะอัดอั้นมานาน
“ไอ๋หยา… ศิษย์น้องเล็ก วันเวลาที่ผ่านมาของข้าช่างยากลำบอกนัก”
เมื่อเฉินเฉียงและคนอื่นๆได้ยินดังนี้ ทุกคนก็อดที่จะหันไปมองที่หนี่เฟิงอย่างเป็นตาเดียวกันด้วยสายตาแปลกๆเสียมิได้
