เมื่อกัวเหลียงรับรู้ได้ถึงสายตาประหนึ่งจะตำหนิติเตียนของผู้คน เขาก็ทำจมูกฟิตฟุตอีกครั้งราวกับตัวเองได้ทำเรื่องผิดพลาดที่เล่าไป เขาจึงได้เดินไปข้างๆเฉินเฉียงอย่างช้าๆ ก่อนที่จะจับชายเสื้อของตนไว้แน่นพลางมองไปที่หนี่เฟิงที่น่าสะพรึงกลัว ก่อนจะตัดใจพูดออกมา
“ศิษย์น้องเล็ก ข้าไม่ได้คิดขัดขวางเรื่องความสัมพันธ์ของหนี่เฟิงหรอกนะ แต่ข้าเพียงแค่ห่วงความปลอดภัยของนางเพียงเท่านั้น”
“ห่วงความปลอดภัยของหนี่เฟิงเหรอ” จางหยวนได้มองไปที่กัวเหลียงตั้งแต่หัวจรดเท้าที่ในตอนนี้ทำตัวราวกับหนูที่เจอแมวยืนขวางทางอยู่ และหัวเราะออกมาพร้อมกับทุกคน
