“แต่เดิมทุกอย่างก็เป็นไปได้ด้วยดี แต่กัวเหลียงนั้นมันบ้า เขาเข้ามายุ่มย่ามกับความสัมพันธ์ของข้ากับคนอื่นจนทำให้ข้ารำคาญนัก”
จางหยวนที่อยู่ข้างๆที่จ้องมองคนทั้งคู่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “เพื่อนกัว ไม่ใช่ว่าเจ้านั้นทำเกินไปหน่อยรึไงกันเมื่ออยู่นักโลกปีศาจแห่งนี้ เรื่องในเล็กเรื่องไหนใหญ่ยังแยกไม่ออกอีกรึไงกัน”
“ไม่แปลกเลยจริงๆที่เจ้าจะถูกหนี่เฟิงลงไม้ลงมือน่ะ ถึงเจ้าจะต้องการครองคู่กับหนี่เฟิง แต่เจ้าก็ไม่ควรจะลุกล้ำความเป็นส่วนตัวของนางนะ รึไม่จริง”
ทุกคนต่างก็พยักหน้ารับ
โดยเฉพาะกับหลิวซวนเอ๋อและเม่ยหลิวหลันที่ต่างก็เป็นผู้หญิงทั้งคู่ ทั้งสองย่อมต้องยืนอยู่ฝั่งหนี่เฟิงเป็นธรรมดา หนำซ้ำทั้งสองยังจ้องเขม็งไปที่กัวเหลียงราวกับต้องการตำหนีติเตียนอยู่ในใจ และก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังคู่ครองของตน
เฉินเฉียงนึกออกได้เลยว่าหากหยานเสวี่ยมาอยู่ที่นี่ เธอคงปลดปล่อยรังสีอำมหิตเข้าใส่กัวเหลียงจนทำให้ร่างสั่นเทิ้มยิ่งกว่านี้
