บทที่ 379 เขตแดนหมอกโลหิต
“นางไปแล้ว”
“ห้ะ ไปแล้ว ท่านหมายความว่ายังไงกัน”
-ก็ไม่ใช่ว่าหลิวฉิงพึ่งจะบอกมาว่านางอยู่ที่นี่ไม่ใช่รึ-
-หรือว่าฉิงเชินต้องการจะหลบหน้าเขาจึงได้หนีหายไป-
หลิวฉิงได้พยักหน้ารับ ก่อนจะถอนลมหายใจแล้วพูดออกมา “ท่านนายเหนือหัว ข้าเองก็พอรู้เรื่องราวระหว่างท่านกับฉิงเชินอยู่บ้าง”
“ให้พูดกันตรงๆนั้น ปัญหาของท่านและฉิงเชิน ล้วนแล้วแต่เกิดจากความแค้นของคนรุ่นก่อน”
“แต่ในตอนนี้พ่อของท่านได้ตกตาย เว่ยหยวนตี้เองก็พิการโดยตัวท่าน จะบอกว่าทั้งสองตระกูลแตกหักกันแล้วก็ว่าได้”
“แต่เท่าที่ข้ารู้มานั้น เว่ยหยวนตี้ในตอนนี้กำลังสำนึกเสียใจในความโง่งมของตนที่ได้ทำเรื่องผิดบาปนั้นไปในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา”
“ในตอนนี้เขาเป็นเพียงชายชราที่ไร้เรี่ยวแรงเท่านั้น”
“และด้วยเหตุนี้ เว่ยหยวนตี้ยอมรับข้อผิดพลาดของตนยอมตกตาย แต่ท่านนายเหนือหัวก็ได้ไว้ชีวิตเพราะถือว่าได้ล้างแค้นไปแล้ว”
“แต่กระนั้น ผู้บริสุทธิ์ที่ได้รับความเจ็บปวดไม่น้อยกว่าพวกท่าน นั่นก็คือฉิงเชิน”
เมื่อย้อนหวนคิดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง เฉินเฉียงก็รู้ดีว่าตนได้ทำร้ายจิตใจของเว่ยฉิงเชินไปมากมายขนาดไหน
