“ท่านนายเหนือหัว ในช่วงปีที่ผ่านมานี้ ฉิงเชิงที่เคยสดใสร่าเริงนั้น ในตอนนี้นางได้เปลี่ยนไปแล้ว นอกจากการบ่มเพาะแล้ว นางก็ทำเพียงดูแลพ่อของนางอยู่บนเขาเพียงเท่านั้น”
“เธอนั้นอายุเพียงยี่สิบสามปีเองนา”
“ยังไม่รวมถึงเรื่องที่ว่าร่างกายของนางเป็นร่างที่หายากอย่างร่างกระจ่างจิตอีก ท่านเองก็คงจะพอนึกออกได้ว่าจะมีเหล่าหนุ่มๆที่มีทักษะสูงล้ำหาทางเข้าใกล้นางมากมายเพียงใด”
“แต่นางก็ไม่เคยเหลียวแลผู้ใดแม้แต่น้อย ชุดที่นางใส่ในทุกวันนั้นก็เป็นสีดำ ใบหน้าของเธอก็ดูเคร่งขรึมจนเห็นเส้นเลือดดำปูดโปน มันทำราวกับว่าเธอนั้นตัดขาดกับเรื่องทางโลกไปแล้ว”
“หากเป็นไปได้ ต่อให้ท่านกับนางไม่อาจจะครองคู่กัน แต่ชายชราผู้นี้ก็หวังว่าท่านจะช่วยเปิดใจนางให้ใช้ชีวิตเฉกเช่นคนทั่วไปได้จะเป็นเรื่องดียิ่ง”
…
หลังจากออกจากเขาโชวหยางมาคนเดียวแล้ว เฉินเฉียงบินตรงไปยังเขตแดนหมอกโลหิต ในทันที
ระหว่างทาง เฉินเฉียงเพียงบินไปเท่านั้น ไม่ได้ใช้ผ่ามิติแต่อย่างใด เขาบินไปพลางหวนคิดถึงเรื่องราวเก่าๆระหว่างเขาและเว่ยฉินเชิง
