หรือว่าเว่ยฉินเชิงเองก็คิดเหมือนเขากัน
ด้วยระยะทางสี่พันกว่าไมล์นี้ เฉินเฉียงใช้เวลากว่าครึ่งวันในการเดินทาง พลางถอดถอนลมหายใจอย่างหนักตลอดทาง
แต่ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง เขาก็ต้องเผชิญหน้ากับมันให้ได้
นั่นก็เพราะฉิงเชิน คือผู้หญิงคนแรกที่ตราตรึงใจของนับจากหวนคืนมาในชีวิตที่สองนี้
เขตแดนหมอกโลหิตไม่ได้เปลี่ยนแปลงมานับร้อยปี หลังจากเฉินเฉียงและฉิงเชินกวาดล้างกลุ่มโจรภายในไปแล้วก็ไม่มีใครคิดเข้ามาถือครองอีก นี่ทำให้มันสมกับเป็นทุ่งแห่งความตายอย่างสมญานามของมัน
อีกร้อยไมล์ข้างหน้า เฉินเฉียงก็รับรู้ได้ถึงการคงอยู่ของฉิงเชิน
เธออยู่บนชั้นที่ห้าของเขตแดนหมอกโลหิตกำลังยืนต้องลมพร้อมชุดสีขาวที่ปลิวไสวสอดรับกับสีผิวจนงามสง่าเฉกเช่นครั้งแรกที่เขาได้พบเจอเธอ
ไม่นาน ฉิงเชินก็สัมผัสการมาถึงของเฉินเฉียงได้อย่างช้าๆ พร้อมกับร่างของเขาที่ค่อยๆปรากฏให้เห็น
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง ท่านมาแล้ว”
เมื่อเห็นเฉินเฉียงบินขึ้นมาบนยอดเขา ฉิงเชินเผยรอยยิ้มละไม ทำให้เฉินเฉียงก็อดไม่ได้ที่จะมีใจที่หวั่นไหว
แต่นี่ก็เป็นอีกครั้งที่ทำให้เขานึกถึงอีกคนหนึ่งที่ยังรอเขาอยู่ที่โลกปีศาจ
“ฉิงเชิน…”
