ในตอนนี้ เฉินเฉียงราวกับมีบางสิ่งมาจุกอยู่ที่คอหลังจากพูดไปได้เพียงสองคำก็ได้หยุดพูดไป
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง” ฉิงเชินที่ยังคงจ้องมองไปยังวงแหวนหมอกหลากสีที่ซ้อนเรียงต่อกันห้าชั้นจนสามารถหลอมรวมกันจนเป็นเลือดได้อย่างไม่วางตาแล้วพูดออกมา “พี่จำได้รึเปล่าว่าเมื่อแปดปีก่อนนั้น ที่นี่ หากพี่ไม่ใช้ทักษะนั่นในยามนั้น ข้าเองก็คงจะตกตายที่นี่ไปแล้ว”
“เป็นตอนนั้นที่พี่ได้ปรากฏตัวขึ้นมาบนเส้นทางชีวิตของข้า”
“ในตอนนั้น พี่ยังเป็นเพียงชายหนุ่มที่เป็นนักรบสายเลือดขั้นสูง แต่ก็ยังไม่วายมาคิดล้างผลาญพวกโจรด้วยตัวคนเดียว”
“ตอนนั้นข้าเองก็หุนหันซะเหลือเกิน สองเราที่ไม่รู้จักกลัวตายได้มาอยู่ที่นี่ แต่สุดท้ายแล้วก็กลับทำเรื่องประหลาดอย่างการกวาดล้างขยะแห่งเผ่าพันธุ์ลงได้”
“และหลังจากนั้น อยู่ๆ พี่ก็ไปปรากฏอยู่ที่บ้านของข้าในเขตกันหนัน”
ฉิงเชิงกระแอมเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “พี่รู้รึเปล่าว่าตอนนั้นข้ามีความสุขขนาดไหนที่พ่อของข้าแนะนำพี่ให้ข้ารู้จัก”
เมื่อได้ยินแบบนี้ เฉินเฉียงก็รีบพูดตัดบทออกมา “ข้ารู้ ฉิงเชิน ข้าเองก็ไม่คิดเหมือนกันที่จะได้พบเจ้าที่นั่น”
