บทที่ 334 ประตูสวรรค์เปิด
เบื้องหลังประตูสวรรค์ทักษิณ…
ลวี่หยางยืนพินิจฟ้า พลางไพล่มือไว้เบื้องหลัง ดวงตาทอดมองเบื้องบน เห็นเงาแสงนับไม่ถ้วนตกลงมายังวังทิพย์ชั้นแล้วชั้นเล่า เงาแสงแต่ละสายต่างมีบุรุษผู้หนึ่งติดตามมา ล้วนเป็นผู้บรรลุขั้นวางรากฐานทั้งสิ้น
ทว่าเขาในยามนี้กลับหาได้ใส่ใจไม่
ก่อนออกเดินทาง เสียงสื่อจิตของจงกวงพลันแว่วขึ้นในโสตประหนึ่งยังดังก้อง
‘เป็นการว่าจ้างที่ชวนพิศวงยิ่ง… เขากลับต้องการให้ข้าอยู่ในแดนลับให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้… เพราะอะไรกัน? แต่กระนั้น…ค่าตอบแทนก็ช่างสมฐานะอยู่ไม่น้อย…’
ลวี่หยางจมดิ่งจิตใจลงสู่ทะเลแห่งจิตสำนึก
ว่าด้วยเรื่องค่าจ้างแล้ว จงกวงหาใช่บุคคลตระหนี่ หากมีงานย่อมให้รางวัล ไม่เคยเบี้ยวค่าตอบแทนแม้สักครา กล่าวได้ว่าเป็นเจ้าสำนักผู้เปี่ยมด้วยสัจจะ
ครู่หนึ่ง ตัวอักขระหนึ่งผืนก็ปรากฏสว่างขึ้นต่อหน้าในจิตแห่งลวี่หยาง…
《คัมภีร์เขตแดนแสงจันทรา》!
“นี่มิใช่วิชามรรคผล, มิใช่คาถาอาคม…หากแต่เป็นคัมภีร์เต๋าที่ใช้สำหรับวิเคราะห์แก่นแท้ของทองคำธาตุซินโดยเฉพาะ, คือสิ่งที่ใช้สำหรับเพิ่มพูนความรู้ความสามารถที่สอดคล้องกัน!”
“ทองซินนั้น คือผู้เป็นใหญ่แห่งห้าทองคำ คือรากฐานแห่งแปดศิลา อยู่บนฟ้าคือสุริยันจันทรา คือน้ำบริสุทธิ์แห่งเงาจันทร์ อยู่บนดินเป็นแร่ในภูเขาและหิน… ข้อความทั้งหมดนี้ เกรงว่าเป็นถ้อยคำที่จงกวงถอดมาจากเมื่อครั้งยังเป็นวิญญาณของธาตุทองซิน… ถ่าย
