ทอดออกเป็นคัมภีร์เฉพาะอย่าง หาใช่สิ่งปรุงแต่งสักนิด ไม่อาจหาค่าเปรียบ!”
สำหรับลวี่หยางแล้ว นี่หาใช่สิ่งอื่นใด เพราะ “ทองซิน” ก็คือบันไดขั้นต่อไปของหนทางบำเพ็ญตนของเขานั่นเอง
มรรคผลไม้ทับทิม… ต้องอาศัยทองธาตุเกิง ทองเซิน ทองซิน ทองโหย่ว เป็นรากฐาน เป็นไม้ที่ตั้งอยู่บนแผ่นดินทอง อาศัยการกำราบเข้าหาเพื่อคว้าไว้ เรียกว่า ‘การเปลี่ยนแปลงแห่งไม้’
ลวี่หยางจึงอ่านด้วยความลุ่มลึกดั่งคนหลงฝัน
ทว่าในชั่วขณะ เขากลับต้องชะงักไป พลันสีหน้าแปรเปลี่ยน
“…เหตุใดจึงขาดครึ่ง?!”
แต่ไม่นานก็เข้าใจได้ในบัดดล… นี่คือกลวิธีป้องกันของจงกวงโดยแท้ เพื่อกันเขาผิดคำมั่นหลังได้ของ จึงส่งมาเพียงครึ่งบท
“เจ้ามารเฒ่า!”
อีกครึ่งของคัมภีร์ ถูกจงกวงผนึกไว้แน่นหนา หากต้องการปลดผนึก ต้องกระทำตามสัญญา… อยู่ในประตูสวรรค์ทักษิณให้ถึงเวลาที่กำหนดไว้ก่อนเท่านั้น คำปิดกั้นจึงจักคลายตัวลง.
คิดได้ดังนี้ ลวี่หยางก็สะกดจิตตนเองให้สงบนิ่ง ก่อนจะหันมาสำรวจพื้นที่โดยรอบ
เบื้องหน้าของเขาคือ ซากประตูสวรรค์และราชสำนักสวรรค์ที่พังทลาย
พระราชวังสวรรค์อันกว้างใหญ่ ยามนี้ไร้ซึ่งเงาผู้คน
ทว่าไปที่ใดก็ล้วนมีร่องรอยของสิ่งมีชีวิต หลงเหลือไว้ทุกหนทุกแห่ง… รอยกรีดจากดาบและทวนบนแนวปะการัง รอยเท้าหยาบหนักบนลานศิลา แม้กระทั่งถ้วยน้ำชาแตกหักกระจายบนพื้นยังคงวางเรียงอยู่
เพียงเห็นฉากตรงหน้า ลวี่หยางก็สามารถนึกเห็นภาพรุ่งเรืองถึงขีดสุดของแดนสวรรค์แห่
