งนี้
หมื่นเซียนกราบคารวะ เข้าจากประตูสวรรค์ทักษิณ สู่พระราชวังกลางเมฆา สนทนาเรื่องเต๋า ดื่มชา เล่นหมากล้อม… เดิมทีควรจะเป็นเพียงอีกวันหนึ่งตามปกติ ทว่า…กลับขาดสะบั้นลงในชั่วพริบตาเดียว
“นิกายศักดิ์สิทธิ์มาเยือน… อีกหนึ่งแดนสวรรค์ถูกกลืนสิ้นแล้ว”
เหล่าเซียนทั้งผองในราชสำนักสวรรค์ถูกกวาดไปในพริบตา แม้แต่จอมราชันผู้สูงส่งของโลกเซวียนหลิงก็ไม่อาจรอด เหลือเพียงวังเปล่าเงียบงัน
“เหล่าเจินจวิน…หน้าด้านนัก!”
ลวี่หยางคร่ำครวญเพียงครู่ ก็หยิบธงหมื่นวิญญาณออกมา สะบัดปลายธงเบาๆ วิญญาณธงที่ควบรวมกลายเป็นจิตแห่งเฉิงเซี่ยนก็พลันเดินออกมาจากผืนผ้า บนใบหน้าเต็มไปด้วยแววภักดีอย่างแน่นแฟ้น
“ที่แห่งนี้…มีของล้ำค่าใดบ้าง?”
ลวี่หยางเอ่ยถามขึ้น
วิญญาณธงนาม เฉิงเซี่ยน ขบคิดเพียงครู่ ก่อนจะตอบเรียบชัด
“เขตแดนที่ตรงกับประตูสวรรค์ทักษิณนี้ หากกล่าวถึงของล้ำค่า ต้องนับตำหนักเทียนตูว่าเหนือสิ่งอื่นใด”
“ตำหนักเทียนตู?”
“ใช่แล้ว” เฉิงเซี่ยนกล่าวพลางยืดอก “ที่นั่นคือโรงหลอมของจ้าวสูงสุด ภายในมีเตาหลอมแปดทิศเทียนตูตั้งอยู่ซึ่งว่ากันว่ามีเปลวไฟเทพหกติงคอยเผาผลาญตลอดเวลา เป็นหนึ่งในเปลวเพลิงสูงสุดแห่งใต้หล้า!”
พอเอ่ยถึงขุมสมบัติของราชสำนักสวรรค์ตนเอง ใบหน้าเฉิงเซี่ยนก็ปรากฏความภาคภูมิ “นอกจากเตาหลอม ยังมีรากไม้มิโรยราที่อายุยืนเท่าสวรรค์ว่ากันว่าเพียงพกติดกายก็สามารถหลีกเลี่ยงความแก่ชรา ยืดยาวอายุขัย มิจำต้องวิตกเรื
