สวี่ย ขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ของเจ้าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”
หยานเสวี่ยที่นั่งอยู่ไม่ห่าง เธอได้กอดเมิ่งน้อยพลางลูบขนที่นุ่มลื่นของมัน พลางกดหัวของเธอไปซบกับมันโดยไม่พูดไม่จา
เฉินเฉียงที่เห็นเธอนิ่งเงียบก็นึกสงสัยจึงได้หันไปมอง ก็เห็นท่าทางของหยานเสวี่ยที่ดูหดหู่ราวกับเธอได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอะไรบางอย่าง
“หยานเสวี่ย เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า”
เฉินเฉียงได้เดินเข้าไปหาพร้อมถามอย่างห่วงใย
หากพูดกันตรงๆแล้ว ผลการสอบของหยานเสวี่ยนั้นไม่ได้แย่แต่อย่างใด ถ้าจะให้พูดคือดีมากเป็นเพียงรองเขาเพียงเท่านั้น
แม้แต่เฉินเฉียงยังอดเสียดายแทนเธอไม่ได้ ทั้งๆที่ทำผลงานออกมาได้ดีแต่กลับไม่ถูกซุนเต๋าและผอ.ฉีเห็นค่าอยู่ในสายตา เขานั้นยังอดไม่คิดไม่ได้ว่าหากเรื่องนี้ทำให้หยานเสวี่ยนั้นรู้สึกกดดัน เขาก็คงจะต้องไปให้ซุนเต๋าช่วยยกยอเธอสักหน่อย
เธอนั้นสมควรจะรู้สึกแย่เพราะเรื่องนี้ใช่รึเปล่า
เมื่อคิดได้แบบนี้ เฉินเฉียงจึงเข้าไปหมายจะปลอบโยน แต่เมื่อหยานเสวี่ยเงยหน้าขึ้นมา เขาก็เห็นเธอกำลังร้องไห้
เมื่อเห็นสาวน้อยที่หนักแน่นดั่งขุนเขามาโดยตลอด เมื่อไหร่กันที่เธอกลายเป็นสาวน้อยแบบนี้ได้กัน
“หยานเสวี่ย…
