ส่ใจกับคำพูดของผู้ใดในที่นี้ แต่เมื่อได้ยินประโยคนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปยังเฉินเฉียง
แต่เธอก็นึกไม่ถึงว่าเฉินเฉียงจะหันมามองเธอในเวลาเดียวกัน
นั่นก็เพราะเฉินเฉียงรู้จักนิสัยหยานเสวี่ยเป็นอย่างดี
เขานั้นคิดว่าหยานเสวี่ยจะโกรธคำเย้าแหย่นี้ของหลิวฉิงหยุน จึงคิดไปว่าจะส่งสายตาไม่ให้เธอใส่ใจกับคำพูดของเขา
แต่กลายเป็นว่าเมื่อหยานเสวี่ยหันมาสบตาเขา เธอนั้นไม่ได้โกรธแต่กับมีใบหน้าที่แดงเล็กน้อยและมองเขาด้วยสายตาที่หวานแหววประหนึ่งคนรัก
นับจากที่ทั้งสองได้พบเจอ เฉินเฉียงก็จดจำหยานเสวี่ยในฐานะองครักษ์ผู้ภักดีที่มีสายตาเย็นชา
แต่นับจากเฉินเทียนเว่ยได้จากไป สาวน้อยคนนี้ก็เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน และตอนนี้เธอยังมองเขาด้วยสายตาเช่นนี้อีก
เฉินเฉียงผู้ผ่านประสบการณ์การมีความรักมาแล้ว ย่อมรู้ดีว่าสายตาเช่นนี้หมายถึงสิ่งใด
