กๆของมันจับบ่าของหวู่ซงเอาไว้ ก่อนที่จะใช้หัวอันใหญ่โตกระแทกเข้าไปที่อกของเขา
“ปัง…ปัง…ปัง….”
เสียงกระทบที่รุนแรงดังกึกก้องไปทั่วสนาม เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้อาวุโสเฉียนที่ยังคอยมองดูอยู่อย่างไม่วางสายตาก็ได้กำหมัดของตนแน่น ในขณะเดียวกันเขาก็ได้ออกคำสั่งศิษย์ภายในสี่คนที่อยู่บนเวทีออกไป “ระวังตัวไว้ อย่าได้ปล่อยวางการระแวดระวังเป็นอันขาด”
“ครับ อาจารย์”
ศิษย์ทั้งสี่ได้กล่าวรับคำสั่งในทันที พร้อมกับปลดปล่อยสัตว์ปีศาจของตนที่ได้หลอมรวมเอาไว้ในร่างออกมา และบังคับให้อยู่ห่างร่างของหวู่ซงสามเมตร
ในทันทีที่หวู่ซงไม่อาจกำราบสัตว์ปีศาจระดับสองตนนี้ได้ และมีท่าทีที่จะไม่ไหว สัตว์ปีศาจทั้งสี่ที่เป็นหุ่นเชิดโลหิตของศิษย์ภายในทั้งสี่คนนี้จะกลืนกินร่างของหวู่ซงและฆ่าสัตว์ปีศาจระดับสองตนนี้ในทันที
กับเรื่องนี้นั้นเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้งในโลกปีศาจแห่งนี้ ไม่ใช่เรื่องที่น่าแตกตื่นโหดร้ายแต่อย่างใด
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตถึงได้มีเพียงน้อยนิด และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผลสำคัญที่ทำให้ผู้ที่หลอมรวมกับสัตว์ปีศาจได้ล้วนแล้วแต่เป็นที่หมายปองของวิหารศักดิ์สิทธิ์
อย่างไรก็ตาม กับศิษย์
