บทที่ 365 กำแพงมีหู
หลูเฟิงได้สำรวจเรือนร่างและใบหน้าที่เย้ายวนของเม่ยซินอย่างหน้ามืดตามัวแล้วเชิดหน้าพูดออกมาอย่างภูมิใจ “มันจะสักเท่าไหร่กันกับอีแค่ร้อยแปดสิบเมตรเท่านั้น”
“ต่อให้ไกลกว่านี้สองเท่าข้าก็ยังได้ยินเรื่องราวภายในได้เลยนะเออ”
เมื่อได้ยินแบบนี้ เม่ยซินก็เผยสีหน้าที่เปี่ยมสุขออกมา นางรีบเข้าไปเกาะแขนของหลูเฟิงแล้วพูดออกมาอย่างออดอ้อน “ศิษย์พี่หลูเฟิง ถ้าอย่างนั้นข้าคงต้องรบกวนความสามารถอันล้ำเหลือของท่านบอกเล่าเรื่องราวภายในห้องเกี่ยวกับเรื่องของพี่สาวหยานเสวี่ยหน่อยได้รึเปล่าคะ”
หลูเฟิงที่กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับความละมุนบนท่อนแขนของตนนี้ก็พยักหน้ารับอย่างไม่ลืมหูลืมตาด้วยรอยยิ้มเคลิบเคลิ้มแล้วพูดออกมา “ไม่ต้องห่วงเลยกับเรื่องนี้ สำหรับพี่มันเป็นเพียงเรื่องเล็กๆเท่านั้น”
เมื่อศิษย์คนอื่นได้ยินแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะรุมล้อมหลูเฟิง ก่อนที่จะเงี่ยหูฟังอย่างเงียบงันประหนึ่งดังกลัวว่าจะพลาดในสิ่งที่หลูเฟิงกำลังจะอธิบายออกมา
เมื่อเห็นว่าพื้นที่ของตนกลับเงียบสงบลง หลูเฟิงก็สามารถตั้งมั่นในสมาธิและเพ่งจิตของตนกระตุ้นกระแสจิตให้ลุกโชน ก่อนจะส่งมันเข้าไปรับสัมผัสภายในห้องของหยานเสวี่ย
ยังดี
