บทที่ 364 คืนคำ
หากเป็นศิษย์ภายนอกคนอื่นนั้น พวกเขาคงไม่แม้แต่แยแสเมื่อได้ยินเรื่องราว
แต่ศิษย์นอกที่ตกตายไปกลับเป็นน้องชายศิษย์ที่พวกตนเฝ้าฟูมฟักมาอย่างดี แล้วอยู่ๆเรื่องราวจบไปกลางคันแบบนี้จะให้พวกเขาพูดกับศิษย์ของตนยังไงได้กัน
เมื่อเฉินเฉียงได้เห็นฉากนี้ ก็ทำให้เขาอดจะพูดกับหยานเสวี่ยด้วยเสียงเบาๆไม่ได้ “คุณหนู นี่ข้าจำอะไรผิดไปงั้นรึ”
“ข้าจำได้ว่ามีใครบางคนพูดออกมากับปากว่าทำนองว่าเพียงแค่ศิษย์นอก จะไปแยแสอะไรมากมาย”
“แต่นี่พอศิษย์นอกของตนได้ตกตายไป ก็ทำราวกับต้องให้คนอื่นต้องเดือดเนื้อร้อนแทนเสียให้ได้”
“ตกลงว่าสำนักเต๋าดาวตกเห็นดีแค่พวกพ้องเสียกระมัง”
“แต่ข้าว่าที่พวกเขาห่วงศิษย์นอกขนาดนี้เป็นเพราะกลัวจะไม่มีใครเหลือในสำนักมากกว่า”
“เฮ้อ โชคดีจริงๆที่พวกเราเลือกเข้าสำนักใต้บาดาลไม่ใช่สำนักดาวตก ไม่อย่างนั้นล่ะก็ยามที่เราได้รับฟังคำพูดของผู้อาวุโสที่พูดอย่างทำอย่างราวกับตดไม่มีเนื้อแบบนี้ พวกเราก็คงไม่รู้ว่าคำพูดไหนควรเชื่อควรทำได้บ้าง”
หยานเสวี่ยพยักหน้ารับในเรื่องนี้พลางมองไปที่เฉิงยี่อย่างดูแคลน
เมื่อเฉิงยี่ได้เห็นฉากนี้ก็กลับเป็นเดือดแค้นหมายจะเอาคืนแต่ก็ถูก
