บทที่ 358 การตายของหลิวเซียง
เพียงเฉินเฉียงพูดจบ เขาก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่เฉียบคมทิ่มแทงลงบนใบหน้าของเขา
หยานเสวี่ยกัดฟันของตนก่อนจะพูดออกมา “เจ้าหมายความว่าจะขังข้าไว้ในโลกใบเล็กของเจ้าจนกว่าข้าจะทำได้งั้นรึ”
“มันก็แค่การปรุงยาไม่ใช่รึไง”
“อย่างมากข้าก็แค่เริ่มเรียนมันในตอนนี้ ไม่เห็นจะอะไรมากมายเลย”
“ถ้าคนอื่นเรียนได้ข้าก็เรียนได้”
“เอาอย่างนี้ นับจากวันนี้ เจ้าต้องสอนการปรุงยาให้ข้า”
เมื่อคิดถึงการอยู่คนเดียวในโลกใบเล็กแล้ว หยานเสวี่ยก็นึกโกรธขึ้นมา และนี่ทำให้เธอยอมทำตามโดยมีความโกรธของตนเป็นตัวขับเคลื่อน
เมื่อเห็นท่าทางของหยานเสวี่ยที่ยอมทำตามแม้จะโกรธเคืองนี้ เฉินเฉียงกลับมีความรู้สึกสบายใจขึ้นมา
แต่คำพูดของเธอนั้นทำให้เฉินเฉียงไม่อาจอยู่อย่างเป็นสุขได้อีกพักหนึ่ง
“เจ้าควรจะรู้นะว่าข้าไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับการปรุงยา การสอนข้าปรุงยานั้นเจ้าต้องเตรียมใจไว้เลย หากว่าเจ้าทนสอนข้าไม่ได้ ข้าก็ไม่คิดจะฝึกฝนมันอย่างแน่นอน”
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็แทบจะอยากตบกะโหลกตัวเองอย่างสุดแรงเกิดพลางคิดในใจ -นี่ข้าหาเรื่องใส่ตัวสินะ-
“แน่นอน เอาล่ะ ข้าจะออกไปซื้อตัวยาหน่อยก็แล้วกัน เจ้ารออยู่ท
