ี่นี่ไปก่อนนะ”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงได้เดินออกไปจากห้อง และตรงไปยังตึกกิจการศิษย์นอก
การกลับมาของเฉินเฉียงและหยานเสวี่ยนั้น สมควรจะมีเพียงไม่กี่คนที่ได้รับรู้และสนใจ
แต่ยามที่เขาเดินเข้าไปในตึกกิจการศิษย์นอก กลับเตะตาบรรดาผู้คนที่ทำหน้าที่อยู่ที่นั่น
เพื่อให้ได้รับความดีความชอบจากหลิวเซียง เสี่ยวหลูไจ๋ย่อมจดจำทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับหยานเสวี่ยได้ขึ้นใจเพื่อหาโอกาสสร้างความดีความชอบได้ในทุกโอกาส
“โย่ นี่ไม่ใช่ผู้ติดตามของน้องสาวหยานเสวี่ยหรอกรึ”
เสี่ยวหลูไจ๋ได้จับจ้องไปที่เฉินเฉียงแล้วพูดออกมา “เจ้าไม่ได้ติดตามน้องหยานเสวี่ยไปทำภารกิจที่เขาม่อกั๋นหรอกรึ”
“หรือเจ้ากลับมาระหว่างทาง”
เมื่อเฉินเฉียงได้ยิน เขาก็รีบใช้ความคิดของตน เป็นไปได้ว่าเรื่องที่เขากับหยานเสวี่ยออกไปทำภารกิจนั้นได้ถูกรับรู้โดยศิษย์ภายนอกจนหมดสิ้นเสียแล้ว
“โอ้ คุณหนูกลับข้ากลับมาตั้งแต่เมื่อวานน่ะ”
“ห้ะ เจ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อวาน”
เสี่ยวหลู่ไจ๋ตกตะลึงในทันทีที่ได้ยิน พร้อมท่าทางที่ราวจะร้อนรนจนเก็บอาการไม่อยู่
-หากเฉินเฉียงไม่ได้โกหก แล้วศิษย์พี่หลิวเซียงล่ะ เขาไปไหนกัน-
-แถมตอนที่เขาออกไปนั้นยังพาศิษย์พี่จา
