รึ หยานเสวี่ยนั้นเป็นเพียงศิษย์ใหม่ แล้วนางจะต่อสู้ถึงขั้นฆ่าตายโดยไม่มีเหตุผลไปทำไม”
“แล้วอีกอย่าง ต่อให้ศิษย์หญิงผู้นั้นเป็นนายพลขั้นต้นแล้วยังไง”
“ทั้งหลิวเซียงและจ้าวเจียต่างก็เป็นนายพลขั้นต้น หากต้องปะทะกันแล้วเจ้าคิดว่าไอ้สองคนรุมอย่างนั้นแล้วยังไม่อาจกำราบนางได้อีกรึไง”
หลังจากสิ้นคำของผู้อาวุโสเฉียน เหงื่อก็ได้แตกเต็มหน้าของเสี่ยวหลูไจ๋ราวกับน้ำตก
แต่เพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากเรื่องนี้ ในที่สุด เสี่ยวหลูไจ๋ก็ได้ตัดใจแล้วพูดออกมาเบาๆ “แต่ในวันนั้นศิษย์ได้ยินอย่างชัดเจนว่าศิษย์พี่หลิวเซียงบอกออกมา เขาพูดจากปากของเขาเลยว่ากังวลที่ศิษย์น้องหยานเสวี่ยไปยังเขาม่อกั๋นเพื่อทำภารกิจครับ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาพาศิษย์พี่จ้าวไปด้วยเพื่อที่จะลอบติดตามคอยเฝ้าระวังนางและผู้ติดตาม”
“แต่ในตอนนี้ศิษย์น้องหยานเสวี่ยและไอ้ข้าทาสนั่นกับมาแล้ว แต่กับศิษย์พี่หลิวเซียงและศิษย์พี่จ้าวนั้นกลับไม่ปรากฏตัวเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่ามองยังไงมันก็ผิดปกตินี่นา”
ถึงแม้เสี่ยวหลูไจ๋จะพูดเบาๆราวกับกำลังพร่ำบ่นกับตัวเอง แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้อาวุโสเฉียนได้ยินคำพูดนี้จนหมดสิ้น
นี่ทำให้เมื่อผู้อาวุโสเฉีย
