บทที่ 353 ตัวตน
หลังจากพูดออกมา หลิวเซียงและศิษย์แผนกวิชายุทธสกุลจ้าวได้นั่งลงและสูดกลิ่นหอมอย่างสุดลมหายใจ พลางหยิบไหเหล้าตรงหน้าเฉินเฉียงอย่างหน้าตาเฉย
หยานเสวี่ยนั้นแทบจะลุกไปต่อยหน้าหลิวเซียงในทันทีแต่ก็เห็นเฉินเฉียงส่ายหน้าออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม “ไยตั้งไปถือสาคนที่ใกล้จะตายแล้วเล่า คิดซะว่าเป็นการเลี้ยงส่งก็แล้วกัน”
หลังจากกระดกเหล้าเข้าไปเต็มปากจนหน้าแดงซ่านแล้ว หลิวเซียงก็หยิบเนื้อไข่ปฐพีเคี้ยวพลางมองไปที่เฉินเฉียงอย่างดูแคลน
เมื่อเห็นรอยยิ้มของเฉินเฉียงปรากฏบนใบหน้า นี่ทำให้หลิวเซียงอดจะหัวร้อนขึ้นมาไม่ได้ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ค่อนแคะ “ไอ้หนู แกจะหัวเราะห่าเหวอะไรกัน หากยังรู้ว่าอะไรดีไม่ดีอยู่ก็รีบไสหัวไปไกลๆ”
หลังจากนั้นเขาก็หันไปหาหยานเสวี่ยและพูดออกมา “น้องหยานเสวี่ย ข้าได้ยินมาว่าเจ้าออกมาทำภารกิจ ก็เลยเป็นห่วงถึงได้ตามมา”
ศิษย์แผนกยุทธสกุลจ้าวที่จ้องมองใบหน้าที่เลอโฉมของหยานเสวี่ยอย่างไม่วางตาก็ได้พูดอย่างเผยสันดานออกมา “ศิษย์น้องหยานเสวี่ย เจ้าเองก็น่าจะรู้ว่าพี่หลิวเซียงนั้นห่วงใยเจ้าขนาดไหน ใช่รึเปล่า”
“ในเมื่อเป็นอย่างนั้นแล้วเจ้าไม่
