์วิญญาณทิ้งไปกลับพื้นก่อนจะร้องโวยวายออกมา
เฉินเฉียงหัวเราะร่าแล้วนำเหรียญคริสตัลม่วงออกมาหนึ่งเหรียญก่อนที่จะโยนให้เมิ่งน้อย “ไอ้เด็กนี่ ปากเจ้าช่างหรูหรานัก ไม่แม้แต่จะแยแสในการกินสัตว์วิญญาณเลยสักนิด”
“ข้าบอกได้เลยนะว่าที่เจ้าตัวเล็กกระจิริดแบบนี้อยู่ตลอดเป็นเพราะเจ้าเอาแต่กินแก่นวิญญาณเนี่ยแหละ”
เมื่อเห็นเมิ่งน้อยไม่แยแสพลางเคี้ยวกันเหรียญคริสตัลม่วงอย่างหน้าตาเฉย เขาก็ใช้มือยีหัวเมิ่งน้อยไปหนึ่งทีก่อนที่จะพูดออกมา “เมิ่งน้อย ไปที่ซ้ายสักยี่สิบไมล์มีไข่ปฐพีอยู่ ไปจับมันมาแต่อย่าให้มันต้องบอบช้ำล่ะ”
“ถึงเจ้าจะไม่กินแต่ข้ากับแม่ของเจ้าจะกินมันนา”
“ถ้าเจ้าทำได้ ข้าจะให้แก่นคริสตัลเจ้าเลยแล้วกัน”
เมื่อได้ยินแบบนี้ เมิ่งน้อยก็ยิ้มร่าก่อนที่จะหายไปราวกับสายลม
“เหอเหอเหอ”
เฉินเฉียงยิ้มอย่างหน่ายอุราก่อนที่จะหยิบไวน์ดอกเหมยแดงออกมาจากโลกใบเล็กสองไห แล้วส่งไหหนึ่งให้หยานเสวี่ยไปก่อนที่จะนั่งลง
ไม่นาน เฉินเฉียงก็มองหน้ากันด้วยรอยยิ้มในทันทีที่เห็นเงาของเมิ่งน้อย
ไข่ปฐพีคือสัตว์วิญญาณกินพืช มันจึงยากยิ่งที่จะพบพวกมันในระดับสอง
ถึงแม้ว่ามันจะอยู่ในระดับสอง แต่พลังการโจมตีของมันนั้นก็
