บทที่ 350 เข้าเขา
ถึงแม้ว่าอาการของเฉินเฉียงจะไม่ได้ดีขึ้นมากนักในช่วงสองวันมานี้ แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลอะไรกับการเดินทางของเขา
ยิ่งไปกว่านั้น เฉินเฉียงยังปฏิเสธการช่วยเหลือของหยานเสวี่ย เขาอุ้มเมิ่งน้อยพลางเดินตามหยานเสวี่ยอยู่ข้างหลัง เดินลงเขาเทียมฟ้าไป
“พี่สาวหยานเสวี่ย พี่จะไปไหนหรือคะ”
ก่อนที่ทั้งสองจะออกจากเขา เม่ยซินก็ได้วิ่งเข้ามาหาพร้อมถามอย่างกระตือรือร้น
“ลงจากเขาไปทำภารกิจ”
หยานเสวี่ยตอบอย่างเย็นชา
“ภารกิจ…เหรอ”
เม่ยซินไม่ได้แยแสต่อท่าทางของหยานเสวี่ยแต่อย่างใด กลับกันเธอประหลาดใจเสียด้วยซ้ำและได้ถามต่อ “พี่สาวหยานเสวี่ย ถ้าพูดกันตรงๆท่านเองก็ไม่ได้ขาดเงินนี่นา”
“แล้วทำไมท่านต้องออกจากเขตศิษย์นอกไปทำภารกิจอีกล่ะ”
เฉินเฉียงที่อยู่ในฐานะผู้ติดตามอยู่นั้นได้อธิบายออกมาด้อยรอยยิ้ม “นายหญิงของข้านั้นต้องการกินเนื้อสัตว์วิญญาณน่ะ เธอเลยคิดจะออกไปจับสัตว์วิญญาณมาทำอะไรกินสักหน่อย”
“กินสัตว์วิญญาณ…โอ้…แม่…เจ้า”
เม่ยซินมองอย่างจับจ้องไปที่เมิ่งน้อยที่กำลังเกาะอยู่ที่แขนของเฉินเฉียงอย่างไม่วางตาอีกครั้ง
นี่ทำให้หยานเสวี่ยกลัวว่าเม่ยซินจะเอ่ยปากซื้อเมิ่งน้อยอีกจึงรีบดึงมือเฉิ
