บทที่ 343 หนึ่งคนหนึ่งกองกำลัง
“พรู๊ดดดดดด”
หลังจากกระอักเลือดไปคำโต เฉินเฉียงก็รู้สึกได้ว่าอวัยวะภายในของเขาเคลื่อนไปทั้งหมดจนทำให้เขามีใบหน้าที่ซีดเผือด
ถึงแม้เขาจะไม่ถือว่ามันไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากนัก แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาผ่อนคลายแต่อย่างใด
เพราะไม่ว่ายังไง คนที่เขาเผชิญหน้าคือมหาราชาขั้นต้นหกคน
แม้ทั้งหกจะร่วมมือกันแล้วไม่เทียบเท่ากับฮูเตี๋ยน แต่ด้วยการที่เขาบาดเจ็บหนักในตอนนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาตกตายได้ในทันที
“วิ้งงงงงง”
เฉินเฉียงที่พึ่งจะบาดเจ็บก็ไม่รีรอที่จะกางขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสุ้ของเขา และก็ไม่ได้วางใจแต่อย่างใด
คนทั้งหกนั้นสวมผ้าคลุมสีขาว อายุประมาณสี่สิบถึงห้าสิบ รายรอบเฉินเฉียงไว้คนละทิศละทางล้อมเฉินเฉียงให้อยู่ตรงกลาง
“ฮื้ม ยังไม่ตายอีกรึ”
หนึ่งในหกขมวดคิ้วพลางจ้องมองไปที่เฉินเฉียง
“น้องสี่ เท่าที่ข้าเห็นไอ้ตัวตำบอนผู้นี้สมควรจะเป็นไอ้ตัวนอกเขตแดนที่เคยมาราวีพวกเราเป็นแน่”
“ในครั้งก่อนมันหลุดรอดไปได้ แต่ในครั้งนี้มันต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่”
“แล้วจะรออะไรอีกล่ะ กล้าท้าทายวิหารศักดิ์สิทธิ์ ไม่ว่ายังไงพวกมันก็ต้องตกตาย”
หลังจากคุยกันสองประโยค ทั้งหกก็พุ่งเข้าใส่เฉ
