บทที่ 341 เขาโรคา
“โอ่ววววว”
สัตว์ปีศาจคำรามลั่นอย่างตื่นเต้นยินดี แม้จะเหลืออยู่เพียงขาเดียวแต่มันก็มองเฉินเฉียงประดุจดั่งญาติมิตรเลยทีเดียว
เรื่องบ้าอะไรกัน
เฉินเฉียงอดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้น ก่อนเดินเข้าไปอย่างมึนงงเมื่อเห็นท่าทางซึมกะทือของสัตว์ปีศาจตรงหน้าที่ราวกับจะกระโดดมาหาเขาประดุจดั่งหมาน้อย
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้ห้านิ้วพิศวงกับศัตรูแล้วไม่ตกตาย แถมยังราวกับกำลังติดยาอยู่ก็ไม่ปาน
และในตอนที่เขากำลังก้มมองนิ้วชี้ขวาของตนอย่างไม่เชื่อสายตานั้น เจ้าสัตว์ปีศาจตัวนี้ได้พุ่งตรงมาที่เขาอีกครั้ง
เขารู้สึกได้ว่าสัตว์ปีศาจตัวนี้แข็งแกร่งกว่าเดิมเกือบเท่าหนึ่ง
การที่เขายิงบอลเลือดปีศาจของเขาใส่มันไปกลายเป็นส่งเสริมร่างกายของมันให้แข็งแกร่งขึ้นงั้นรึ
เฉินเฉียงที่ยืนอยู่อย่างอึ้งๆนั้น ถึงแม้เขาจะอึ้งแต่ก็ยังตอบสนองต่อสัตว์ปีศาจตัวนี้โดยการฟาดฟันดาบดั้นเมฆของตนออกไป
และนี่ทำให้ขาอีกข้างของมันขาด
ถึงแม้ว่าสัตว์ปีศาจตัวนี้จะยังไม่หมดสติมันยังคงแยกเขี้ยวยิงฟันของมันไปมาอย่างไม่หยุด แต่ด้วยการที่มันเสียขาไปสองข้างทำให้มันไม่อาจเคลื่อนไหวได้สะดวกนัก
“เอาไง ยังจะคิดโจมตีฉันอีกรึเปล่า
