”
เฉินเฉียงพูดอีกเล็กน้อยก่อนจะฟาดฟันใส่สัตว์ปีศาจตนนี้ไปอีกหลายครั้ง
ไม่นาน สัตว์ปีศาจตนนี้ก็ได้ตกตาย หมอกไอดำได้พวยพุ่งออกจากร่างของมันอย่างช้าๆ และในที่สุดมันก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
สถานที่แห่งนี้ช่างชั่วร้ายนัก
เฉินเฉียงรีบเดินต่อไปยังทางออกของหุบเขา และด้วยการที่ในระหว่างนี้ไม่มีสัตว์ปีศาจปรากฏอีก ทำให้เขาออกจากหุบเขาได้ด้วยเวลาไม่นาน
หลังจากเหลียวหลังกลับไปมองทางเข้าหุบเขาฟางหยินอีกครั้ง เฉินเฉียงได้สาบานออกมาว่าในอนาคตเขาต้องกลับมาอีก และเป็นตอนนี้ที่เสียงกระซิบได้หายไป
หลังจากออกมาแล้ว เฉินเฉียงได้ใช้กำไลสื่อสารติดต่อหาหยานเสวี่ยว่ามีอะไรเกิดขึ้นหรือไม่ เมื่อทราบว่าไม่มีสิ่งใดเขาจึงดำดินและสำรวจพื้นที่อื่นต่อ
ภาคกลางของโลกปีศาจนั้นเป็นพื้นที่ที่กว้างใหญ่ แถมยังเป็นสถานที่ที่น่าจะเป็นที่ต้องขององค์กรที่แข็งแกร่งอย่างวิหารศักดิ์สิทธิ์อีก
หลังจากเข้าไปในหุบเขาฟานหยินแล้ว เฉินเฉียงไม่กล้าคิดจะประมาทโลกปีศาจอีกต่อไป
ถึงแม้ว่าเขาจะพึ่งอยู่ในสถานะปลอดภัย แต่เขาก็ไม่คิดจะอยู่ที่ภาคกลางเฉยๆแต่พุ่งตรงไปยังเขาโรคา (โรกะ)
จากข้อมูลที่เขาได้รับมาจากแผนกปรุงยานั้น สมุนไพรหมุนเวียนโลหิต
