ดูเหมือนว่าภูเขาโรคานั้นจะเป็นพื้นที่มีเจ้าของแฮะ….ว่าแต่ใครเป็นเจ้าของกันล่ะหว่า
และเพียงเฉินเฉียงเดินไปต่อได้เพียงสิบนาที เฉินเฉียงก็พบคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังโหวกเหวกโวยวายอยู่
“พี่ใหญ่ ไอ้จิ้งจอกเพลิงนั่นไปไหนแล้ว”
“ข้าว่ามันวิ่งขึ้นยอดเขาไปแล้วแหงๆ เป็นเจ้าสามแหละที่ดักมันไว้ไม่ดี น่าเสียดายนัก….น้องเล็ก ข้าว่าเราหาสัตว์วิญญาณตัวอื่นจะดีกว่า”
“ไม่เอาอ่ะ พี่ใหญ่ นั่นมันจิ้งจอกเพลิงระดับสี่เลยนะ พี่ก็เห็นไม่ใช่เหรอว่าขนมันสวยขนาดไหน”
“น้องเล็ก เจ้าหยุดเอาแต่ใจได้แล้ว จิ้งจอกเพลิงตัวนั้นวิ่งขึ้นเขาไปแล้วนา สถานที่แห่งนี้ใช่ว่าไร้เจ้าของ หากเจ้าของที่มาพบเจอเข้าพวกเราได้วายป่วงกันหมดแน่”
“นั่นสิ น้องเล็ก เจ้าจิ้งจอกนั่นเพียงแค่ขึ้นเขาไปก็ให้ถือว่ามันได้ตายไปแล้วเสียดีกว่า เมื่อกี้ตอนไล่มันมาข้าเห็นแบดเจอร์น้ำผึ้งตัวน้อยอยู่กลุ่มหนึ่ง แถมมันยังอยู่ระดับสามอีกด้วย ข้าว่าเราไปจับพวกมันจะดีกว่านะ”
“แบดเจอร์น้ำผึ้งอ่ะนะ ไม่เอาอ่ะมันน่าเกลียดจะตายไป พี่สาม เป็นความผิดของท่านที่ท่านดักมันไม่ดีนั่นแหละ”
เมื่อได้ยินเสียงคำสนทนาของคนทั้งสาม เฉินเฉียงก็ไม่คิดจะวุ่นวายเลยเดินเลี่ยงไปอีกท
