าง
ภูเขาโรคาแห่งนี้เต็มไปด้วยวัตถุดิบล้ำค่า และเพียงไม่นาน เฉินเฉียงก็ได้พบสมุนไพรมีค่ามากมาย
ยิ่งไปกว่านั้น จากคำพูดของคนกลุ่มเมื่อครู่ทำให้เขานั้นรับรู้ได้ว่าที่นี่มีสัตว์วิญญาณอยู่อีกจำนวนหนึ่ง
แต่น่าเสียดายที่เขานั้นไม่คิดจะวุ่นวายกับเรื่องนี้ในตอนนี้ ไม่อย่างนั้นเขาคงจะหามันมาเลี้ยงสักตัวสองตัว
“เฮ้ ลุง ท่านเห็นจิ้งจอกเพลิงบ้างรึเปล่า”
หญิงสาวตัวน้อยที่สุดที่เห็นเฉินเฉียงมาเพียงลำพังก็ได้ถามออกมาในทันที
เฉินเฉียงตอบโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลังมอง
เมื่อเห็นว่าเฉินเฉียงมีท่าทีไม่สนใจ พี่ใหญ่ของกลุ่มก็ขมวดคิ้วและถามออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ “เฮ้ลุง เจ้ามาจากสำนักเต๋าไหนกัน ทำไมข้าไม่เคยเห็นเจ้า”
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็ช่วยไม่ได้เพื่อเลี่ยงปัญหาทำให้เขาทำได้เพียงก้มหัวและหันหน้าไปหาก่อนจะตอบออกไป “ข้าต้องขอโทษด้วย ตัวข้านั้นมาจากเมืองเฉินหลิวจากเขตเป่ยหมิง”
“เป่ยหมิง…..สำนักเต๋าใต้บาดาลน่ะรึ มันไกลพอดูไม่ใช่หรือนั่น”
หญิงสาวน้องเล็กของกลุ่มได้ทำท่าราวกับจะพ่นอะไรออกมาก่อนจะพูดต่อ “เป่ยหมิงอยู่ห่างจากที่นี่นับหมื่นไมล์เลยนะ ท่านมาทำอะไรที่นี่กัน”
เฉินเฉียงเมื่อได้ยินก็รีบตอบกลับไป “เรื่องมันเป็น
